Υπόθεση ''εκτέλεσης Βαξεβάνη'': Μύθος ή Πραγματικότητα;

\

HOT DOC, ΤΕΥΧΟΣ 26, Β' ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2013
ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ - ΟΛΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ

Περιεχόμενα

Το Σχέδιο Εξόντωσης
Επειδή έχουμε αποφασίσει από την αρχή να τα ξέρετε όλα
Η ιστορία πριν από την αποκάλυψη
Η Μαρία, τα συμβόλαια και σκοπιανοί εκτελεστές
Οι αποδείξεις και οι κινήσεις μας
Η συνέντευξη της Μαρίας
Τα πρόσωπα
Ο Βενιζέλος και η... "Υπηρεσία"
Κύπρος
Οσμή συγκάλυψης
Γηροκομείο Αθηνών
Το "ξεσκονίζουν" μετά από τις αποκαλύψεις του Hot Doc
Ηλεία
Με μπάρμπα στη Ζαχάρω, δεν δικάζεσαι ποτέ!
Δημοσιογραφία
Μια Στέγη για την εξόριστη ελευθερία του Λόγου
Μάργκαρετ Θάτσερ
Αποχαιρετώντας τη Σιδηρά Κυρία
Γήπεδα
Όταν η πολιτική παίζει μπάλα στις εξέδρες

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΑΠΟΨΕΙΣ -  γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Στο τεύχος 26 B' (18) Απριλίου 2013 του Hot Doc περιγράφεται η απόπειρα «Ολικής Διαγραφής» ενός δημοσιογράφου. Του Κ. Βαξεβάνη. Ενός δημοσιογράφου που όσες ιδεολογικές αντιθέσεις και διαφωνίες κι αν έχεις μαζί του, θα πρέπει να του αναγνωρίσεις ότι ο ρόλος του στην αποκαλυπτική δημοσιογραφία ήταν και είναι σημαντικός. Και απολύτως χρήσιμος ως προς το να αναδειχτούν «δυσώδη σημεία» του Ελληνικού πολιτικοκοινωνικοοικονομικού γίγνεσθαι.
Στον πόλεμο δε κατά της Διαφθοράς και της «Υψηλής Βαθείας Εγκληματικότητας», τέτοιες δυναμικές παρουσίες θα έπρεπε να διαφυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού.
Απ’όλους. Πολιτεία, ΜΜΕ, Kοινωνία.
«Διαγραφή» βεβαίως, σημαίνει τα «γνωστά». Σπίλωση Ονόματος, απαξίωση προφίλ, επαγγελματική εξαφάνιση. Και μόνον εαν αυτά δεν λειτουργήσουν κι ΕΑΝ ακολουθήσουν τον «Δρόμο του καταγγέλοντα» ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ερευνητές (ΜΜΕ ή Πολιτειακά Όργανα), τότε και ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ, ακόμη και «Εκτέλεση». Περισσότερο (τότε) σαν «παραδειγματισμό» στους ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ.

Σύμφωνα με το ιστορικό της υπόθεσης – όπως το παρουσιάζει ο δημοσιογράφος – όλα ξεκίνησαν από μια έρευνα που έκανε το 2012 γύρω από τα «δυσώδη παρασκήνια των τραπεζών» (Αφιέρωμα Hot Doc: «Αγίες Τράπεζες»).

Εκτίμησή του είναι πως «ενόχλησε» και «τράβηξε τα πυρά πάνω του».

Και δεν φαίνεται καθόλου παράλογη η εκτίμησή του.

Μελετώντας τις λεπτομερείς αποκαλύψεις επί του θέματος, από την μια νομίζεις ότι βλέπεις χολυγουντιανή αστυνομική ταινία, από την άλλη αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν «επαγγελματική ομάδα Διαγραφέων» να αντιμετωπίζει τόσο ερασιτεχνικά την «αποστολή» της κι από την άλλη δε θες να πιστέψεις ότι δεν ζεις σε μια πολιτισμένη Ελλάδα του 2013 αλλά σε μια απλή μαφιοκρατούμενη μπανανία όπου κάνουν κουμάντο νόμοι του υποκόσμου που έχουν διαφθείρει τα πάντα.
Κι όσο για τον χαρακτηρισμό «ερασιτεχνικά» οφείλονται σαφώς κάποιες διευκρινήσεις:
Αναρωτιέται εύλογα κανείς, πως είναι δυνατόν μια «επαγγελματική ομάδα διαγραφέων» να προσλάβει μια «απλή καθημερινή υπάλληλο γραφείου» από αγγελία και να αποπειραθεί σε λίγους μήνες να την μετατρέψει σε εξεζητημένο αδίστακτο πιόνι του υποκόσμου που θα αναλάβει πχ να τοποθετήσει ναρκωτικά σε κάποιον «στόχο» σαν «έμπειρος μπουκαδόρος» του κοινού ποινικού δικαίου!
Υποτίθεται ότι αυτές τις «δουλειές» τις κάνουν «βετεράνοι της νύχτας» κι όχι ένα «απλό άσχετο κοριτσόπουλο γραφείου» που ξέρει μόνον ν’ ανοίγει ντοσιέδες και να σηκώνει τηλέφωνα...
Ή μήπως κάνω λάθος;
Πως να το κάνουμε; Η «χοντράδα», το «μη ρεαλιστικό», το «μη επαγγελματικό» πάντα βγάζει μάτι...
Ή, ας πούμε, το ότι έφυγαν, μετακόμισαν (οι «διαγραφείς») από το παλιό τους κρησφύγετο/γραφεία αλλά άφησαν απείραχτες τις «εντοιχισμένες κρύπτες»! Και άφησαν κι απλήρωτα ενοίκια σαν τον τελευταίο ερασιτέχνη!
Ή, επίσης, η «ενέδρα» των πέντε «Σκοπιανών Εκτελεστών» στο σπίτι του Δημοσιογράφου. Ισχυρίζεται πως τον περίμεναν από το βράδυ στο μπροστινό μέρος του σπιτιού αλλά αυτός μπήκε από πίσω και δεν τον είδαν. Και μόλις το ξημέρωμα – μετά από ώρες – ο σκύλος του «κάτι κατάλαβε και γαύγισε».
Και τόσες ώρες, οι «ενεδρεύοντες» (προφανώς «επαγγελματικά σαϊνια της νύχτας») δεν κατάλαβαν πως υπάρχει παρουσία στο σπίτι; Ούτε ένα φως δεν άναψε ο δημοσιογράφος; Αφού δεν ήξερε πως του την έχουν στημένη απ’ έξω. Γιατί έμεινε στα σκοτεινά; (Κι αν τους αντιλήφθηκε αμέσως και παρέμεινε σε συσκότιση γιατί δεν ειδοποίησε αμέσως την Αστυνομία;) Στο σπίτι λοιπόν, δεν άναψε φως με το που μπήκε; Στο μπάνιο; Στο δωμάτιό του; Στην κουζίνα;
Δεν ξέρω. Πολλά «περίεργα» μαζεμένα.
Η αστυνομία πάντως, όταν πήγε, διέγνωσε «απόπειρα διάρρηξης».
Το πιο πιθανό είναι, πρώτον, πως σαφώς υπήρξε «ομάδα», δεύτερον, δεν ήταν διαρρήκτες, τρίτον, δεν είχε σκοπό να τον εκτελέσει παρά μόνο να τον εκφοβίσει και να τον γελοιοποιήσει. Να «παίξουν» με την ψυχολογία του, να «παρέμβουν σ’ αυτήν» και να τον «ωθήσουν να δράσει βάση του σχεδιασμού τους».
Όταν θέλει ένας επαγγελματίας εκτελεστής να «τελειώσει το έργο» του, το τελειώνει σαν αρπακτικό. Ακαριαία, απρόσμενα, χωρίς να τον πάρει κανένας είδηση.
Και τα ξέρει αυτά ο Βαξεβάνης. Έμπειρος είναι από τις έρευνες και τα ρεπορτάζ του. Και στα πολεμικά πεδία και στον «κόσμο της Νύχτας».
Νεκρός – σ’ αυτή την φάση, που ΟΥΔΕΙΣ τον ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ στον «ερευνητικό δρόμο» του (ούτε ΜΜΕ, ούτε Πολιτεία) - είναι πιο επικίνδυνος. Θα είναι η «απαιτούμενη επιβεβαίωση» αυτών που έγραψε.
Η μόνη οδός λοιπόν είναι η «αυτοδιαγραφή» του. Η «αυτοαπαξίωσή» του. Η «αυτογελοιοποίησή» του. Η «Διαπόμπευσή» του.
Και όντως, οι λεπτομέρειες του περιστατικού είναι τόσο «αστείες» που μόνο σε «παρωδία εκτέλεσης» οδηγούν.
Και το κυριότερο: πως είναι δυνατόν ολόκληρος (σύμφωνα με τους καταγγέλοντες) τραπεζίτης, με τόσο τεράστιους πόρους, να χρησιμοποιεί «ερασιτεχνικές ομάδες» προκειμένου να επιτύχει τέτοιους «αδίστακτους ακραίους άνομους σκοπούς»;
Εκτός εάν – με μπόλικη φαντασία και καλή θέληση κατανόησης - υποθέσει κανείς ότι εσκεμμένα χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα «προφίλ ερασιτεχνισμού» - ταυτόχρονα πιθανόν με «μια παράλληλη αφανή επαγγελματική ομάδα Σχεδιασμού» - προκειμένου, μόλις «αποκαλυφθεί η υπόθεση», να γελοιοποιηθούν (και «αυτοεξοντωθούν») de facto οι «καταγγελίες» περί τούτου. Το αποτέλεσμα – εάν επιτύχει μια τέτοια συνταγή – θα είναι η «επίτευξη του Αντικειμενικού Σκοπού». Εξόντωση του στόχου «δια της γελοιοποίησης» και «γραφικοποίησής» του. Είπαμε. Απαιτεί «μπόλικη φαντασία» για να υποθέσεις «καλοπροαίρετα» κάτι τέτοιο.
(Να μην ξεχνάμε βεβαίως και τον Μαχάτμα Γκάντι: πρώτα σε αγνοούν, μετά σε γελοιοποιούν και κατόπιν σου επιτίθενται. Στην υπόθεση του Βαξεβάνη, το ερώτημα είναι εάν σταμάτησαν στο δεύτερο ή αν όντως έχουν περάσει στο τρίτο)
Στην προκειμένη περίπτωση βεβαίως η «πιθανή Μυθοπλασία» δεν προέρχεται από τον Δημοσιογράφο. Τα στοιχεία με τα οποία τεκμηριώνει την καταγγελία του είναι όντως πολλά. Το θέμα είναι εάν κάποιος «έστησε έτσι το σκηνικό που το τελικό του αποτέλεσμα να μοιάζει σαν κωμική μυθοπλασία που θα γελοιοποιήσει τον καταγγέλοντα». Επιτυγχάνοντας βεβαίως τον «Απώτερο Σκοπό» του.

Την «Απόλυτη (αυτο)Διαγραφή» του.
Άλλωστε, η «επιχείρηση» αυτή ξεκίνησε πολύ νωρίτερα. Από τότε που «του την έστησαν με την Λίστα Λαγκάρντ». Που ναι μεν του την «πάσαραν», πλην όμως «αλλοιωμένη» σε ένα σημείο που δεν θα ήταν εύκολο να «διαπιστωθεί» από τον ίδιο. Θα ήταν φύσει αδύνατον να ερευνήσει και να διασταυρώσει δύο χιλιάδες ονόματα της λίστας για να δει εάν πίσω από ένα όνομα εταιρείας κρυβόταν πιθανόν κάποιο «τρανταχτό όνομα» της οικονομικής ζωής του τόπου. Θα απαιτούσε μήνες δουλειάς.
Ένα «μικρό», «αφανές» πλην όμως τόσο κρίσιμο σημείο όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια.
Από την άλλη, θα ήταν εντελώς ανόητο, αφελές και αντιεπαγγελματικό εκ μέρους του να εκτεθεί από την μια σε τόσο μεγάλο κίνδυνο με την δημοσίευση μιας τέτοιας λίστας κι από την άλλη να ναρκοθετήσει ο ίδιος αυτό το εγχείρημα (εναντίον του).
Και δεν είναι ούτε ανόητος, ούτε αφελής, ούτε αντιεπαγγελματίας. Το αντίθετο.
Οι πραγματικοί «ένοχοι» λοιπόν, βρίσκονται ανάμεσα σ’ «αυτούς που του την πάσαραν».
Εκεί βρίσκεται ο ένοχος της «εσκεμμένης αλλοίωσης».

Ήταν το πρώτο ανταποδοτικό/προειδοποιητικό χτύπημα προς τον δημοσιογράφο για τυχόν «ενοχλήσεις» που προκάλεσαν έρευνές του.
Η αλήθεια υποθέτω ποτέ δεν θ’ αποκαλυφθεί. Για τίποτε από τα παραπάνω.
Αποκαλύφθηκε μήπως ποτέ η «αλήθεια» σε παρόμοια «περίπλοκα κι εξεζητημένα περιστατικά» για ν’ αποκαλυφθεί και τώρα;
Εδώ, για να μην δημιουργούνται παρανοήσεις, καλό είναι να ξανατονιστεί κάτι:
Θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι το πιο «ιερό» τμήμα της Ενημέρωσης είναι η «Αποκαλυπτική Δημοσιογραφία».
Αυτή που θα χωθεί «στα βαθιά», στα «απόκρυφα» και θα βγάλει στην επιφάνεια τις «βρωμιές του συστήματος» (αν λοιπόν ο «ερευνητής» χαρακτηριστεί ως «συνωμοσιολόγος», «μυθομανής», «αναξιόπιστος», πάει, τελείωσε το πράγμα. Ουδείς κατόπιν θα δώσει βάση στις έρευνές του).
Η οποία και θα πρέπει να προστατεύεται από την Πολιτεία ως Κόρη Οφθαλμού.
Αυτή είναι που καλείται να καλύψει το «αιώνιο έλλειμμα» της Πολιτείας στην διερεύνηση ανάλογων περίπλοκων συγκεκαλυμμένων καταστάσεων «υψηλής και βαθείας διαφθοράς/παρανομίας/παραβατικότητας».

Αρκεί βεβαίως, να έρθει η Πολιτεία ΑΜΕΣΩΣ μετά και ν’ αξιοποιήσει τα «ευρήματα της δημοσιογραφικής έρευνας». Και να μην αφήσει το «θέμα να σέρνεται» και να γεννάει «απόνερα παρεξηγήσεων και παραφιλολογίας».
Εν κατακλείδι: Μετά από μια τέτοια «αποκαλυπτική έρευνα», πρέπει πάντα ν’ αναλαμβάνει Εισαγγελέας.
Όταν δεν συμβαίνει αυτό, τότε το «μήνυμα» που περνάει στους ερευνηθέντες (πιθανούς) παραβάτες είναι:
«κάντε ότι θέλετε, χειριστείτε το όπως θέλετε – ως προς τους «δημοσιογράφους ερευνητές» - ουδείς θα σας ενοχλήσει».

Αυτό πιθανότατα συνέβη και τώρα.
Ο Δημοσιογράφος έκανε τις σημαντικές έρευνές του, πλην όμως τα «πλούσια ευρήματά» του απλά, πολύ απλά «δεν αξιοποιήθηκαν» από την Πολιτεία.
Το «μήνυμα πέρασε» λοιπόν. Εμμέσως πλην Σαφώς:
Ενεργήστε ελεύθερα...
Και ο «χορός/μηχανισμός των Σχεδιασμών Διαγραφής του ενοχλητικού στοιχείου» πυροδοτήθηκε.
Σημαντικό τμήμα αυτής της υπόθεσης αφορά στο διαδίκτυο.
Οι blogers είχαν την «τιμητική» τους πάλι.
Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι οι περιβόητοι «blogers του χιλιάρικου» το έκαναν πάλι το «θαύμα» τους.
Μπήκαν στο «χορό της δυσφήμησης» και «έπαιξαν γερά».
Ποιοί είναι αυτοί;
Μα πολύ απλά, αυτοί που πληρώνονται για να εξυπηρετούν συγκεκριμένα αφεντικά και καθεστωτικές πολιτικές.
Αυτοί που αναδημοσιεύουν «συγκεκριμένα πράγματα» (από «συγκεκριμένες πηγές») και βεβαίως δεν αναδημοσιεύουν «άλλα» («άσχετης ελεύθερης πηγής» που τους «στέλνονται» κατά χιλιάδες για να «πεταχτούν συστηματικά στον κάλαθο των αχρήστων τους»).
Θα στηρίξεις;
Θα στηρίξω.
Θα κάνεις ότι διαταχθείς;
Θα το κάνω.
Θα σπιλώσεις;
Θα σπιλώσω.
Ωραίος! Πάρε το μπαγιόκο σου.
(Αυτοί που, πιστοί στην τακτική τους, δεν θα αναδημοσιεύσουν ούτε αυτό το κείμενο βεβαίως...)
Ποιο το αποτέλεσμα;
Ένα ναρκοθετημένο και απόλυτα ελεγχόμενο διαδίκτυο.
Έτσι ώστε να μην υφίσταται ούτε καν αυτός ο ύστατος πυλώνας της (δήθεν) ελεύθερης και (δήθεν) «μη κατευθυνόμενης κι ελεγχόμενης» πληροφόρησης.
Τι σημαίνει αυτό;
Όταν πχ κάποιος επαγγελματίας δημοσιογράφος αποφασίσει να κάνει φιλότιμα και σωστά (δηλαδή, «χωρίς εκ του πονηρού συγκαλύψεις») την δουλειά του, την έρευνα, την αποκαλυπτική δημοσιογραφία κι όταν όλα τ’ άλλα Βήματα Λόγου (επαγγελματικά/καθεστωτικά ΜΜΕ ) θα (του) έχουν «κοπεί», να μην έχει ούτε αυτό το βήμα «διαθέσιμο» να διαδόσει τα «επικίνδυνα ευρήματά» του.
Να μην είναι δυνατόν να στηθεί γύρω του ένα εναλλακτικό ευρύ δίκτυο ενίσχυσης/υποστήριξης.
Όπως τώρα, ας πούμε:
Σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση, τα «επαγγελματικά ΜΜΕ» δεν ασχολούνται καθόλου. Την στιγμή που αφιερώνουν χιλιάδες σελίδες και ώρες για απείρως υποδεέστερα γεγονότα. Κι εν πολλοίς, «ανάξια λόγου και αναφοράς»...(Αλλά περιέργως πως, ούτε και στο διαδίκτυο του bloging βλέπουμε εκτενείς αναφορές στο θέμα...βάλτε στο google το λήμμα «Βαξεβάνης» και θα το...διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι...)

Το ερώτημα βεβαίως είναι:
Μα καλά, και όταν καθημερινά (καιρό τώρα) «απονευρώνεται» το διαδίκτυο από «ελεύθερες φωνές», όταν καθημερινά χτυπιούνται ανεξάρτητοι blogers, όταν καθημερινά σπιλώνονται αυτές οι ελεύθερες φωνές, που είναι άραγε οι «επαγγελματίες Δημοσιογράφοι της Αποκαλυπτικής Δημοσιογραφίας» για να στηρίξουν τους blogers της Εναλλακτικής Ελεύθερης κι Αδέσμευτης Ενημέρωσης/πληροφόρησης;

Πολύ απλά «δεν ασχολούνται». Δεν ενδιαφέρονται. Για να μην πούμε ότι πολλοί απ’ αυτούς «χαίρονται κιόλας» με την «συντριβή των Ανεξάρτητων (μη επαγγελματιών) blogers».

Γι’ αυτούς, απλά, δεν υπάρχουν οι ανεξάρτητοι blogers.

Ή καλύτερα, υπάρχουν μόνον όταν τους χρειάζονται.

Για να συνειδητοποιήσουν ξαφνικά ότι πλέον δεν είναι εκεί, πολύ απλά γιατί «κλαδεύτηκαν πρώτοι». Πριν τον «Επαγγελματία Δημοσιογράφο».
Πότε άραγε όλοι αυτοί οι «Επαγγελματίες της Αποκαλυπτικής Δημοσιογραφίας» έκαναν τόσο επιστάμενη έρευνα για τις «αντίστοιχες απειλές» και «επιχειρήσεις σπίλωσης και καταστροφής» που υφίστανται οι «απλοί blogers» που ούτε επαγγελματίες δημοσιογράφοι είναι, ούτε απ’ αυτό ζουν, ούτε υψηλούς πόρους έχουν, ούτε «υψηλή υποστήριξη» διαθέτουν, παρά μόνον από μεράκι και προσωπικές θυσίες για την ελεύθερη έρευνα και πληροφόρηση κάνουν ότι κάνουν;
ΠΟΤέ!!!
Για την ακρίβεια, αυτοί οι «επαγγελματίες δημοσιογράφοι» τους βλέπουν ως κάτι που φέρνει σε «ανταγωνιστικά παράσιτα» που «κακώς υπάρχουν».
Για να μην πούμε ότι, ενίοτε (και κάποιοι απ’ αυτούς) συντηρούν κιόλας (έμμεσα ή άμεσα, δια πράξεων ή απραξίας) τις «διασπειρόμενες ύπουλες φήμες/επιθέσεις» που εξαπολύονται από τα «παραπάνω κέντρα» και που στόχο έχουν να καταστρέψουν αυτές τις «ερασιτεχνικές» ελεύθερες φωνές προτού στραφούν (κατόπιν) στην καταστροφή κάποιων επικίνδυνων επαγγελματιών ερευνητών δημοσιογράφων.
Όχι.
Κανείς τους δεν νοιάστηκε ποτέ να προστατεύσει αυτές τις ελεύθερες φωνές του διαδικτύου ώστε όταν τις χρειαστεί στο μέλλον να σταθούν κι αυτές δίπλα του.
Κανείς τους δεν νοιάστηκε να τις «στηρίξει».
Την «κρίσιμη (γι’ αυτούς) ώρα» μόνον θυμούνται ότι υπάρχει σαπίλα στο διαδίκτυο.

Τότε που χρειάζονται την μέγιστη δυνατή ισχύ υποστήριξης απ’ αυτό ακριβώς το διαδίκτυο και τους πολίτες. Αυτό που «δεν υποστήριξαν νωρίτερα».
Κρίμα...
Οι έρευνές τους αξίζουν.
Αλλά όπως στρώνουν – δυστυχώς, για όλους, επαγγελματίες ερευνητές, ερασιτέχνες blogers, κοινωνία – κοιμούνται κατόπιν...
Όσο για το πως νοιώθουν όταν είναι «διωκόμενοι» και «υπό διαγραφή» να είναι σίγουροι ότι πολλοί, μα πάρα πολλοί είναι οι blogers που «τους νοιώθουν»...
Το έχουν υποστεί αυτοί πριν απ’ αυτούς...
Τότε που κι αυτοί (οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι) αδιαφορούσαν για το κυνηγητό και την σπίλωσή τους (των blogers)...πχ ως πρακτόρων της ΕΥΠ και Λακέδων του καθεστώτος...
Τότε που έκαναν «ιδεολογικές διακρίσεις» για το ποιός bloger θα έπρεπε να υπάρχει και ποιός να «εξαφανιστεί»...
Τότε που «ξεδιάλεγαν» ποιανού το blog θα «στηριχθεί και θα προωθηθεί» (πχ «εντασσόμενο σε Δίκτυο Δημοσιεύσεων/Αναδημοσιεύσεων») και ποιανού όχι...
Τότε που είχαν την εξουσία του συστήματος και των καθεστωτικών ΜΜΕ στα χέρια τους και έλυναν κι έδεναν στον ευρύτερο χώρο της ενημέρωσης...καθεστωτικής και εναλλακτικής/διαδικτυακής...
Και ως εκ τούτου, εκόντες άκοντες, συνέβαλλαν κι αυτοί με τον τρόπο τους στην «απομόνωση» και (συνεπακόλουθη) «έμμεση διαγραφή» μη «αρεστών blogers»...
Τότε που αυτή η «έντεχνη σπίλωση ή/και περιθωριοποίηση» κατόρθωνε – ευάλωτοι, όντες φτωχαδάκια οι περισσότεροι blogers – να τους απομονώσει από τους υπόλοιπους blogers και από το Κοινό....και να σαμποτάρει την έντιμη προσπάθειά τους στον διαδικτυακό χώρο της Εναλλακτικής Πληροφόρησης...
« ...Όταν παραδώσετε το κεφάλι μου στον Ροβεσπιέρο, ποιος θα βρίσκεται εκεί για να προστατεύσει το δικό σας; ...»

(Φουσέ, Γαλλική Επανάσταση)

Γιώργος Ανεστόπουλος

_________________________

*από το:

http://www.cretapress.gr/apopseis/1758-ypothesi-ektelesis-vaksevani-mythos-i-pragmatikotita

Ντοκιμαντέρ για τους «κόκκινους» έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ

Μια άγνωστη μέχρι σήμερα πτυχή της ιστορίας των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική επιχειρεί να φωτίσει το ιστορικό ντοκιμαντέρ «Ταξισυνειδησία - η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού» που βρήκε το δρόμο για τις αίθουσες προβολής. Μέσα από κείμενα, μαρτυρίες και αρχειακό υλικό καταγράφει τη διαδρομή των ελλήνων εργατών και το πως αυτή επηρέασε το αμερικανικό εργατικό κίνημα ενώ καταρρίπτει το στερεότυπο του «επιτυχημένου έλληνα επιχειρηματία».

Η αφίσα του ντοκιμαντέρ

Βασισμένο στη διδακτορική διατριβή του ιστορικού Κωστή Καρπόζηλου (ερευνητή του Πανεπιστημίου Κολούμπια) με τίτλο «Ελληνοαμερικανοί εργάτες, κομμουνιστικό κίνημα και συνδικάτα (1900-1950), το ντοκιμαντέρ ρίχνει φως σε μια ξεχασμένη σελίδα της ελληνικής μεταναστευτικής εμπειρίας στην Αμερική.

Κείμενα, γράμματα, τραγούδια, εφημερίδες, φωτογραφίες, αλλά και μοναδικό αρχειακό υλικό από κινηματογραφικές καταγραφές του αμερικάνικου εργατικού κινήματος, ανασυνθέτουν τη διαδρομή των μεταναστών εργατών στα μονοπάτια της «ταξισυνειδησίας», της ταξικής συνείδησης, στη γλώσσα των ελληνοαμερικανών και αυτός είναι ο τίτλος που επελέγη για το ντοκιμαντέρ, το οποίο θα προβάλλεται από την τρέχουσα εβδομάδα στις αίθουσες.

Προσωπικές αφηγήσεις και συνεντεύξεις μεταφέρουν την ατμόσφαιρα της Μεγάλης Ύφεσης του 1929, τη δράση των εργατικών ενώσεων, την παρουσία των μεταναστών στα χαρακώματα του Ισπανικού Εμφυλίου, τις πολιτικές διώξεις του Μακαρθισμού και τις απελάσεις των πρωταγωνιστών, οι οποίοι έζησαν στον αντίποδα του "αμερικανικού ονείρου", της επιχειρηματικής επιτυχίας και του πολιτικού συντηρητισμού όπως αναφέρουν οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ.

Η σκηνοθεσία είναι του Κώστα Βάκκα και αφιερώνεται στη μνήμη του Αποστόλη Μπερδεμπέ, αγωνιστή που έκανε αισθητή την παρουσία του στην ομογένεια της Νέας Υόρκης, στα χρόνια της χούντας και χάθηκε πρόωρα, στις 18 Σεπτέμβρη 1979, μία μέρα πριν κλείσει τα τριανταένα χρόνια του. Παραγωγός της ταινίας, είναι η μη κερδοσκοπική εταιρία που φέρει το όνομά του κι έχει βασικό σκοπό τη μελέτη της ιστορίας των Ελλήνων της Αμερικής.

Στα άμεσα σχέδια της εταιρείας "Αποστόλης Μπερδεμπές" είναι άλλα δύο ντοκιμαντέρ, ένα αφιερωμένο στον Λούη Τίκα και τους Έλληνες της πρώτης μεταναστευτικής περιόδου 1900-1920, εστιάζοντας στην άγνωστη ιστορία των Ελλήνων μεταλλωρύχων της ορεινής δυτικής Αμερικής (Κολοράντο, Γιούτα, Αριζόνα, κ.α.) και ένα αφιερωμένο στην περίοδο του αντιδικτατορικού αγώνα .

Σκηνοθεσία: Κώστας Βάκκας

Σενάριο, Ιστορική έρευνα: Κωστής Καρπόζηλος

Μοντάζ: Νώντας Σκαρπέλης

Διεύθυνση παραγωγής: Φρόσω Τσούκα

Το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ "Ταξισυνειδησία - η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού"

Ηλεκτρονική Έκδοση enet.gr, 13:44 Τρίτη 16 Απριλίου 2013

Τα δάνεια του Ελληνικού Αγώνα Ανεξαρτησίας

Γράφει ο Τάσος Ηλιαδάκης*

Το 1822 το ελληνικό κράτος δεν υπήρχε. Αυτό θα ιδρυθεί πολύ αργότερα το 1832. Από τον Ιανουάριο του 1822 τον ελληνισμό που αγωνιζόταν για τη σύσταση του «ρωμέικου», όπως έλεγε ο Κολοκοτρώνης, θα εκφράζει πολιτειακά το προσωρινό πολίτευμα της Επιδαύρου, όπως αυτό προσδιόριζε το πρώτο σύνταγμα της 1.1.1822, που είχε ψηφισθεί από την πρώτη εθνοσυνέλευση, η οποία είχε συγκληθεί στις 20 Δεκεμβρίου του 1821 στην Επίδαυρο.

Οι πολιτειακές αρχές, σύμφωνα με το σύνταγμα, ήταν το πενταμελέςεκτελεστικό, με τα μέλη του από το βουλευτικό. Το τελευταίο το συγκροτούσαν αντιπρόσωποι από τις ελεύθερες περιοχές. Οι πολιτειακές αρχές συμπληρώνονταν από τη δικαιοσύνη.

Η πρώτη ανελαστική και επείγουσα αναγκαιότητα, διαπιστωμένη από όλους τους συντελεστές της επανάστασης, ήταν η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό. Όπλα, βόλια, κανόνια και πλοία δεν υπήρχαν. Ο εσωτερικός δανεισμός δεν είχε αποδώσει. Ήταν αναμενόμενο από έναν λαό που δεν είχε να δώσει. Έτσι ο Φιλικός Π. Σέκερις έγραφε, τον Αύγουστο του 1821, στον αδελφό του στην Ύδρα, να προσφύγουν στον εξωτερικό δανεισμό έστω και με «ενέχυρο» την Κύπρο ή την Κρήτη. Τον ίδιο δρόμο έδειχναν και οι πρόκριτοι των τριών νησιών (Ύδρα, Σπέτσες, Ψαρά) γράφοντας στον Ιγνάτιο Ουγγροβλαχίας κι αυτός τους απαντούσε ότι, δίχως εξωτερικό δάνειο «το πράγμα (η επανάσταση) δεν πάει».

Έτσι ξεκίνησαν την αναζήτηση εξωτερικών «δάνειων χρημάτων». Παντού όμως συνάντησαν παγερά πόρτες κλειστές. Ρωσία, Ιταλικά Βασίλεια, Πρωσία, Ευρωπαίοι τραπεζίτες, Ισπανία, Πορτογαλία, παντού δανειοδοτικό αδιέξοδο. Από το 1823 οι συνθήκες μεταστρέφονται. Η χρηματαγορά του Λονδίνου δανείζει «άγρια» τοκογλυφικά τα υπό σύσταση κράτη της Λατ. Αμερικής.

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865)

Αυτήν την εποχή ο Μαυροκορδάτος θα πληροφορηθεί από τον λόρδο Βύρωνα ότι η Αγγλία θα δυσαρεστηθεί αν δεν προστρέξουμε σε αυτήν για δανεισμό. Οι αγγλόφρονες προβάλλοντας ότι θα ’ναι σωτήριο για την ελληνική επανάσταση να πολωθεί μ’ αυτήν η Αγγλία, μέσω της δανειοδότησης, αφού η επιτυχία της επανάστασης θα εξασφάλιζε την επιστροφή των δανεικών και έτσι θα επιβάλλουν την αγγλική δανειοδότηση. Στη συνέχεια οι αγγλόφρονες θα συγκροτήσουν πραξικοπηματικά^[1] μια τριμελή Επιτροπή Δανείου, η οποία θα διαπραγματευόταν με το Λονδίνο το δάνειο. Την Επιτροπή συγκρότησαν οι Ι. Ορλάνδος, γαμπρός των Κουντουριωτέων, ο Α. Λουριώτης, επιστήθιος του Μαυροκορδάτου και ο Ι. Ζαΐμης. Κοινός τόπος και των τριών, ότι ήταν αγγλόφρονες. Τελικά θα εξασφάλιζαν από το Λονδίνο δύο δάνεια:

Τον Φεβρουάριο του 1824

• Ονομαστικό: 800.000 λίρες στερλίνες (λ.σ.)
• Τιμή έκδοσης: 59%
• Επιτόκιο: 5%
• Υποθήκες: Τα εθνικά κτήματα και όλα τα δημόσια Έσοδα
• Χρόνος απόσβεσης:            38 χρόνια

Τιμή έκδοσης σημαίνει ότι χρεωνόσουν το ονομαστικό αλλά έπαιρνες μόνο το 59%, δηλαδή 472.000 λ.σ.. Αλλά ούτε αυτές πήραμε γιατί κράτησαν προκαταβολικά τόκους και χρεολύσια δύο χρόνων, επίσης και τις προμήθειες, συνολικά 123.000. Δηλαδή από τις 800.000 οι δανειολήπτες θα έπαιρναν τις 349.000 ή το 43,6 % του ονομαστικού.

Τον Φεβρουάριο του 1825

• Ονομαστικό: 2.000.000 λ.σ.
• Τιμή έκδοσης: 55,5%
• Επιτόκιο: 5%
• Χρόνος απόσβεσης: 10 χρόνια

Αναλυτικά η έκδοση:

• 2.000.000 λ.σ. στο 55,5%, δηλαδή πραγματικό 1.110.000 λ.σ..
• Προκαταβολικά κράτησαν τόκους δύο χρόνων, χρεολύσια ενός χρόνου, προμήθειες, μεσιτικά έξοδα σύμβασης 284.000 λ.σ..
• Έτσι απέμειναν 1.110.000 – 284.000 = 826.000 λ.σ..

Επί πλέον υποχρέωσαν την ελληνική πλευρά να αγοράσει μετοχές του πρώτου δανείου 113.000 λ.σ.. Επομένως από τη δανειοδότρια τράπεζα των Αδελφών Ricοrdo η ελληνική πλευρά από το δάνειο των 2.000.000 λ.σ. εισέπραξε 713.000 λ.σ. ή το 35,6% του ονομαστικού.

Στη συνέχεια ανέλαβαν οι Άγγλοι «φιλέλληνες», η «Φιλελληνική Εταιρεία» και η διαχειριστική Επιτροπή του δανείου. Ξόδεψαν για τις αγορές άχρηστων πολεμικών υλικών και για την επιχείρηση Κόχραν 491.620 λ. σ..

Επομένως από τις 2.000.000 λ.σ. τελικά απέμειναν για την Ελλάδα: 713.000 – 491.620 = 221.380 λ.σ. ή το 10,5 % του ονομαστικού.

Συνολικά η Ελλάδα πήρε δύο δάνεια 2,8 εκ. λ.σ. Από αυτά με τις τιμές έκδοσης της αποδόθηκαν 472.000 + 1.110.000 = 1.582.000 λ.σ. το υπόλοιπο 1.218.000 λ.σ. κατακρατήθηκε από τις δανειοδότριες τράπεζες. Για το υπόλοιπο όμως αυτό η Ελλάδα έπρεπε να πληρώνει τόκους και χρεολύσια μέχρι την εξόφληση του δανείου. Δηλαδή θα πλήρωνε τόκους και χρεολύσια για κεφάλαιο που ουδέποτε πήρε!

Αυτό ακριβώς στηλίτευαν ακόμη και οι Times του Λονδίνου, γράφοντας·«Η ελληνική υπόθεση προδόθηκε στην Αγγλία […] (Η Ελλάς) θα εθριάμβευε σήμερον άνευ της Αγγλίας και του αγγλικού χρηματιστηρίου»^[2].

Η υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι, λάδι σε μουσαμά, 1861, Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου

Από τα κανόνια όσα έφθασαν στην Ελλάδα, όπως γράφει ο Άγγλος Φίνλευ, «ήταν τόσο πρόχειρα κατασκευάσματα που με την πρώτη βολή έσπαζαν οι κυλιβάντες»^[3]. Από τα πέντε πλοία που ναυπηγήθηκαν, το ένα από τα δύο μεγάλα κάηκε στον Τάμεση κατά τις δοκιμές. Το άλλο μόλις βγήκε από τον Τάμεση παρά λίγο να βουλιάξει. Μετά από επισκευές ήρθε στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1828 και τέθηκε σε αχρηστία. Από τα τρία μικρά τα δύο έμειναν στο Λονδίνο ως ακατάλληλα. Το τρίτο μετά από αλλαγή μηχανής έφθασε στην Ελλάδα το 1829 για να συνεχίσει την ελληνική… επανάσταση.

Το μικρό μέρος του πρώτου εξωτερικού δανεισμού του υπό σύσταση κράτους, που τελικά θα καταγραφεί ως δανειακή πρόσοδος, θα τύχει «ατασθαλούς» διαχείρισης, πελατειακής, κομματικής έδρασης^[4].

Δανειογενείς διορισμοί^[5]

Όπως γράφει ο Παπατσώνης, «δια του μέσου του δανείου τούτου εδιώρησαν εις όλας τας επαρχίας οπαδούς των υπαλλήλους»^[6]. Αποστομωτικός ο Μαυροκορδάτος, «τον διορίζω πολιτάρχην… επειδή είναι όλως διόλου εδικός μας»^[7].

Δανειογενής προσεταιρισμός των οπλικών δυνάμεων^[8]

Κάθε βαθμός υπαγόρευε και έναν ορισμένο αριθμό στρατιωτών επομένως και τόσους μισθούς. Προφανώς η προαγωγή σε ανώτερο βαθμό αύξανε τους στρατιώτες, δηλαδή τη μισθοδοσία. Έτσι άρχισαν τα πανογραψήματα^[9]. Ο Γκούρας είχε 3.000 άνδρες και δήλωνε 12.000^[10], δηλαδή έπαιρνε 9.000 μισθούς επιπλέον. O έλεγχος ήταν ανύπαρκτος μέχρι υποτυπώδης. Αν κάποτε γινόταν, τότε «δανειζόμενοι απ’ αλλήλων επαρουσίαζαν τυπικώς και υπεραρίθμους έτι»^[11].

‘Έτσι ενώ η πραγματική δύναμη των ελληνικών δυνάμεων ήταν περίπου 20.000 άνδρες, μισθοδοτούνταν 35.000-40.000^[12]. Αυτή η ευρεσιμισθία ήταν κοινό μυστικό. Ο καπετάνιος είχε μόνον ΕΝΑΝ, τον εαυτό του, έπαιρνε όμως «λουφέδες» (μισθούς) για πολλούς. Κάθε έναν από αυτούς ο λαός ονόμασε σκωπτικά, «ο καπετάν ένας»^[13].

Όταν το 1826 ανέλαβε η κυβέρνηση Α. Ζαΐμη στο ταμείο βρέθηκαν μόνο 16 γρόσια, ούτε μια λίρα. Τα χρήματα των δανείων είχαν εξανεμισθεί. Δεν είχαν περισσέψει 20.000 λ.σ. για να σωθεί το Μεσολόγγι, όπως λέει ο Παπαρρηγόπουλος^[14], ούτε για να συντηρηθεί ο τακτικός στρατός, τον οποίο η κυβέρνηση διέλυσε λόγω έλλειψης χρημάτων^[15]. Το «ταμείον κενόν» ή «διόλου κενόν» όπως ενημέρωνε τη βουλή η Επιτροπή Ταμείου^[16]. Τότε ήταν και η πρώτη πτώχευση. Η Κυβέρνηση «έκτοτε επωνομάσθη ψωροκώσταινα»^[17]. Μια «ψωροκώσταινα» που είχε βγει από δύο εμφύλιους, τους οποίους είχαν ενθαρρύνει και συντηρήσει τα δάνεια^[18].

Πάντως αδιαμφισβήτητο είναι ότι στις καταβολές δημιουργίας του αγγλικού κόμματος, περίοπτη θέση καταλαμβάνουν τα δάνεια ανεξαρτησίας^[19]. Σ’ αυτά οφείλεται η επικράτηση της αγγλικής φατρίας^[20]. Όπως γράφει ο Γ. Κρίτζου στον Α. Λόντο, η αγγλική φατρία, «έχει βάσιν τας λίρας»^[21]. Από την άλλη πλευρά η αγγλική δανειοδότηση έγινε ο πιλότος της αγγλικής διείσδυσης και εξάρτησης της Ελλάδας^[22], «το αγγλικό χρηματιστήριο του Λονδίνου συνδέθηκε με την πορεία των πραγμάτων εν Ελλάδι»^[23], σημειώνει ο Prokes Osten.

Στην επαναστατημένη Ελλάδα το 1826 θα συγκροτηθεί τριμελής εξελεγκτική επιτροπή για να ελέγξει τη διαχείριση της Επιτροπής Δανείου. Τους Ορλάνδο-Λουριώτη κατηγορούσαν για πολυτελή διαβίωση και καταχρήσεις. Τον Ορλάνδο επιπλέον για 5.900 λ.σ. από το πρώτο δάνειο. Τελικά το 1835 το Ελεγκτικό Συνέδριο τους κήρυξε αλληλεγγύως χρεώστες για 28.769 λ.σ.. Η απόφαση ουδέποτε εκτελέσθηκε. Την επόμενη χρονιά, το 1827, η Ελλάδα θα δήλωνε πτώχευση για πρώτη φορά.

Το ίδιο κενό θα βρει το ταμείο και ο Καποδίστριας. Όταν ανέλαβε έγραφε, «…ευρήκα το δημόσιο ταμείο όχι μόνον κενόν… αλλά βεβαρυμένο υπό του εξωτερικού χρέους των 2,4 εκ. λιρών»^[24].

Ο προϋπολογισμός του 1829-30 ανερχόταν στα 10,5 εκ. φράγκα και το έλλειμμα στα 4,8 εκ. φρ. δηλαδή στο 40%^[25], οφειλόμενο εξ ολοκλήρου στον εξωτερικό δανεισμό. Μοναδική διέξοδος αντιμετώπισης της εξυπηρέτησης του δανεισμού αυτού ήταν πάλι η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό. Όμως η προσπάθεια σ’ αυτήν την προσφυγή δεν θα τελεσφορήσει^[26] λόγω έλλειψης ελληνικής δανειακής πίστης, δηλαδή της πρώτης χρεοκοπίας. Το 1832 το εξωτερικό ΔΧ έφθανε στο 64% του συνολικού ΔΧ^[27]. Τα εξωτερικά δάνεια του αγώνα ουσιαστικά θα αποσβεστούν το 1921^[28].

Το παρόν αποτελεί απόσπασμα του βιβλίου «Ο εξωτερικός δανεισμός στη γέννηση και εξέλιξη του Νέου Ελληνικού Κράτους, 1824-2009″ του Τάσου Ηλιαδάκη. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ν. & Σ. Μπατσιούλας, ISBN: 978-960-6813-41-2, ημ. έκδοσης: 2011, σελίδες 608.

Πηγές – Υποσημειώσεις

^[1]Α. Λιγνάδης, Το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας (διδακτορικό), Αθήναι 1970, σ. 125, 128. Αναμφισβήτητα ο Α. Λιγνάδης μας έδωσε την πληρέστερη καταγραφή για το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας.
^[2] Times L, 26.10.26.
^[3] Finlay, T₂, σ. 152.
^[4] Σπηλιάδης, T₂, σ. 143 «Δια σκοπούς φατριαστικούς», Φωτάκος, Τ₁, σελ. 537 «Ο Κουντουριώτης το μοιράζει στους “φίλους του”», Ρηγόπουλος, σ. 40 «Η αγγλική φατρία με το δάνειο συσπειρώνει τους φιλέλληνες», Π. Καλεβράς, σ. 170 «Ο Μαυροκορδάτος με το δάνειο ενισχύει τους κοτζαμπάσηδες του κόμματος του», Γ. Δημακόπουλος, Διοικητική, σ. 171, Κ. Βακαλόπουλος,Δοκίμια, σ. 145, Pouqueville, Τ₄, σ. 311 «Η κομματική διαχείριση ήταν και ο φόβος του λόρδου Βύρωνα», Finlay, T₂, σ. 43, 47. Πληρέστερα για όλη την «ατάσθαλο» διαχείριση βλέπε: Τάσος Ηλιαδάκης, Εξωτερικός Δανεισμός και δανειακή κοινωνικοποίηση στην Ελλάδα 1824-1940 (διδακτορικό, Πάντειο), σ. 28-30.
^[5] Παπατσώνης, σ. 79, Αρχείο Μαυροκορδάτου, Τ₄, σ. 509-510, Α. Βακαλόπουλος, Ο χαρακτήρας, σ. 217, Finlay, Τ₂, σ. 43, 47, Howe, σ. 94.
^[6] Παπατσώνης, σ. 79.
^[7] Αρχείο Μαυροκορδάτου, Τ₄, σ. 509, 510.
^[8] Φωτάκος, Τ₁ , σ. 514, Herzberg, T₂, σ. 196, Σπηλιάδης, T₂, σ. 169, 205, Μ. Οικονόμου, Τ₂, σ. 10, 25, Κ. Βακαλόπουλος, Δοκίμια, σ. 44, Γ. Κολοκοτρώνης, απ., σ. 106, Κασομούλης, T₂,  σ. 24, 25, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 41, 54, Φραντζής, Τ₂, σ. 295, 330, Α. Βακαλόπουλος, Τα Ελληνικά, σ. 185-186.
^[9] Finlay, T₂, σ. 45, 46, Μακρυγιάννης, σ. 259, Φραντζής, T₂, σ. 479, σημ. 1, Dakin, Ο αγώνας, σ. 164, Τ. Σταματόπουλος, Εσωτερικός, Τ₃,σ. 400-401, Σπηλιάδης, Τ_4, σ. 63, Κ. Βακαλόπουλος, Δοκίμια, σ. 144, Καν. Δεληγιάννης, T₂, σ. 244.
^[10] Κ. Παπαρρηγόπουλος, σ. 167, Μακρυγιάννης, σ. 181.
^[11] Μ. Οικονόμου, T₂,σ. 10, Σπηλιάδης, T₂, σ. 274-275, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 266, Καν. Δεληγιάννης, T₂ , σ. 244-245, Γ. Κολοκοτρώνης, απ., σ. 99.
^[12] Αρχεία Ελ. Παλιγγενεσίας, Τ₄, σ. 456, Prokes Osten, Τ₁, σ. 439, 440, Γ. Κολοκοτρώνης, απ., σ. 99.
^[13] Α. Βακαλόπουλος, Τα Ελληνικά, σ. 187, Μ. Οικονόμου, T₂,σ. 25, Σπηλιάδης, T₂ , σ. 260 σημ. 1.
^[14] Κ. Παπαρηγόπουλος, σ. 171, Α. Ανδρεάδης, Ιστορία, σ. 47.
^[15] Χ. Βυζάντιος, σ. 83.
^[16] Φωτάκος, T₂, σ. 293, Αρχεία ΕΠ, Τ₄, σ. 244, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 41 «…δεν αφήκεν λεπτόν», Ι. Ορλάνδος, Απολογούμενος, σ. 46 «Η κυβέρνηση δεν είχε χρήματα να πληρώσει του γραφείου της τα έξοδα».
^[17] Θ. Ρηγόπουλος, σ. 41.
^[18] Μ. Οικονόμου, Τ₁, σ. 315, Κοντάκης, σ. 84, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 302, Παπαρηγόπουλος, σ. 137, 154, Φωτάκος, T₂, σ. 55, 67, Σπηλιάδης, Τ_1, σ. 461, 523, T_2, 61, 226, 338, Π. Χιώτης, Τ₄, σ. 506, Σ. Τρικούπης, Τ₃, σ. 187, Prokes Osten, Τ₁,σ. 331, Γερβίνος, Τ₁, σ. 527, Τ₂, σ. 89, Ανδρεάδης, Ιστορία, σ. 19, 47.
^[19] Dakin, Ο αγώνας, σ. 202.
^[20] Σπηλιάδης, T₂ , σ. 37, 61, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 40, 302, Φωτάκος, Τ₁, σ. 500, Prokes Osten, Τ₁, σ. 324, 332.
^[21] Αρχείο Λόντου, Τ₂, σ. 283.
^[22] Σπηλιάδης, Τ₁ ,σ. 528, T₂, σ. 102, Φωτάκος, Τ₁, σ. 538, Γερβίνος, T₂, σ. 118, Γ. Κολοκοτρώνης, Υπομνήματα, σ. 117, Μακρυγιάννης, σ. 525, Σπάρο, σ. 118.
^[23] Prokes Osten, Τ₁, σ. 313.
^[24] Καποδίστριας, Επιστολαί, Τ₁, σ. 309.
^[25] Λ. Μακκάς, Η εν τοις δημοσίοις, σ. 23, Α. Μάμουκας, Τ₁₁, σ. 555 κ.ε.
^[26] Σαβ. Σπέντζας, Φορολογία και Δημόσιο Χρέος, σελ. 85
^[27] Τ. Ηλιαδάκης, Εξωτερικός, σ. 33.
^[28] Το Ελληνικό Δημόσιο θα εξοφλήσει τους ομολογιούχους το 1889. Προς τούτο δανείσθηκε από την Τράπεζα Κων/λεως 15 εκ. φρ., το οποίο θα ξεχρεωθεί το 1921, Τ. Ηλιαδάκης, Εξωτερικός, σ. 34.

__________________________________

Δημοσιεύθηκε από: Τάσος Ηλιαδάκης την Μαρτίου 20th, 2013
http://www.filistor.net/2013/03/109

ΣΤΟΠ - line: Ανεργη μητέρα πήγε να ζητήσει δουλειά και λιποθύμη...

ΣΤΟΠ - line: Ανεργη μητέρα πήγε να ζητήσει δουλειά και λιποθύμη...: Μια άνεργη γυναίκα στη Θεσσαλονίκη πήγε να ζητήσει δουλειά από τον γενικό γραμματέα του δήμου και κατέρρευσε μπροστά στα μάτια του από την ...

"Ταξισυνειδησία": H άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού",

...στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 

Οι Έλληνες μετανάστες βρέθηκαν στην Αμερική, ακόμα από τα τέλη του 19ου αιώνα, κάτω απόαντίξοες συνθήκες, "κυνηγώντας" το"αμερικάνικο όνειρο". Πολλοί από αυτούς κατάφεραν να τού δώσουν "σάρκα και οστά", με τίμημα όμως τη σκληρή δουλειά, κάτω από πολύ σκληρές -ενίοτε- συνθήκες. Ξεκινώντας από χαμηλά, έκαναν περιουσία, έγιναν πετυχημένοι επιχειρηματίες. 

Για την ιστορία της νεότερης μετανάστευσής μας, ειδικότερα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, έχουν γραφτεί πολλές σελίδες. Λιγότερο γνωστή, ωστόσο, είναι η ιστορία των Ελλήνων μεταναστών που "κέρδισαν περγαμηνές" στους κοινωνικούς αγώνες. 

Ένας εξ αυτών, ο Λούις Τίκας, έγινε ήρωας του εργατικού κινήματος και γράφτηκαν γι' αυτόν τραγούδια. Τελικά, σκοτώθηκε στη σφαγή στα ορυχεία του Λάντλοου, στο Κολοράντο, κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας των ανθρακωρύχων το 1913. 

Περίπου δύο δεκαετίες μετά, το 1930, ένας άλλος Ελληνοαμερικάνος, ο εργάτης Στιβ Κατόβης, συμμετείχε σε πικετοφορία στη Νέα Υόρκη, όπου και δολοφονήθηκε από έναν αστυνομικό. Τα τελευταία του λόγια πριν πεθάνει, σύμφωνα με φυλλάδιο που γράφτηκε για τη ζωή του (και αναφέρει ο Στιβ Φράγκος σε άρθρο του στην εφημερίδα "Εθνικός Κήρυκας"), ήταν: "Σύντροφε, πεθαίνω. Πες στους άλλους έξω να συνεχίσουν τον αγώνα, να οργανώσουν τους εργάτες". 

Στη γενική απεργία του 1934, στο Σαν Φραντσίσκο, η κοινωνική πόλωση οδηγεί στη δολοφονία δύο εργατών, εκ των οποίων ο ένας είναι ο Νίκος Κουντουράκης. Οι Ελληναμερικάνοι σχημάτισαν ολόκληρη ταξιαρχία που πήρε μέρος στον ισπανικό εμφύλιο, στο πλευρό των Δημοκρατικών. 

Αυτή την άγνωστη στο ευρύ κοινό παρουσία των μεταναστών στο ριζοσπαστικό εργατικό κίνημα των Ηνωμένων Πολιτειών και τη διαδρομή της ελληνοαμερικανικής αριστεράς, από τις αρχές του 20ού αιώνα έως τα χρόνια των Μακαρθικών διώξεων, καταγράφει το ντοκιμαντέρ "Ταξισυνειδησία: η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού", που θα προβληθεί στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. 

Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί, την Πέμπτη 21 Μαρτίου (17.30, Αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη) και την Παρασκευή 22 Μαρτίου, (12.30 Αίθουσα John Cassavetes). 

Κείμενα, γράμματα, τραγούδια, εφημερίδες, φωτογραφίες, συνεντεύξεις, αλλά και μοναδικό αρχειακό υλικό από κινηματογραφικές καταγραφές του αμερικάνικου εργατικού κινήματος, ανασυνθέτουν τη διαδρομή των μεταναστών εργατών στα μονοπάτια της "ταξισυνειδησίας", της ταξικής συνείδησης, στη γλώσσα των Ελληνοαμερικανών. 

Η επιστημονική τεκμηρίωση του ντοκιμαντέρ στηρίχτηκε στις ερευνητικές δραστηριότητες 

του Κωστή Καρπόζηλου, ιστορικού στο Columbia University, ο οποίος έχει ασχοληθεί συστηματικά  με ζητήματα μεταναστευτικού ριζοσπαστισμού.

"Το υλικό και η ιστορία δεν είναι γνωστά και εντυπωσιάζουν", δήλωσε ο σκηνοθέτης της ταινίας Κώστας Βάκκας και πρόσθεσε ότι ο θεατής κάνει άμεσες συγκρίσεις με το παρόν, ιδίως σε ό,τι αφορά τη Μεγάλη Ύφεση και το Κραχ. 

(Φωτογραφία: Η εφημερίδα "Οργάνωσις" η πρώτη ελληνόγλωσση εφημερίδα με σοσιαλιστικό προσανατολισμό, που κυκλοφόρησε στο Σινσινάτι το 1917)

1880-1920: Ένας "θαυμαστός νέος κόσμος" 

Οι Έλληνες, υπογράμμισε ο κ. Βάκκας, πήγαν στην Αμερική με όνειρα, αλλά προσγειώθηκαν ανώμαλα. Στα ορυχεία αντιμετώπισαν πρωτόγονες καταστάσεις και έπρεπε να διεκδικήσουν κάποιους στοιχειώδεις κανόνες ζωής. 

"Οι ιδιοκτήτες των ορυχείων πιο πολύ νοιάζονταν για τα μουλάρια, σε μια έκρηξη, θα έπρεπε να τα αγοράσουν. Οι άνθρωποι δεν τους ενδιέφεραν, γιατί οι άνεργοι ήταν χιλιάδες", τόνισε. 

Η εντατική υπερεκμετάλλευση των μεταναστών συμβαδίζει με την εμφάνιση οργανώσεων ριζοσπαστικού προσανατολισμού, την επαφή με τα μαχητικά συνδικάτα, τους Industrial Workers of the World και τη διατήρηση διαύλων επικοινωνίας με σοσιαλιστικές, αναρχικές και ριζοσπαστικές οργανώσεις του "παλιού κόσμου". 

Οι οργανώσεις της αμερικανικής αριστεράς προσφέρουν ένα ερμηνευτικό πλαίσιο της μετάβασης από την αγροτική καθημερινότητα του "παλιού κόσμου" στις συνθήκες της μισθωτής εργασίας: το 1917 στο Σινσινάτι κυκλοφορεί η "Οργάνωσις", η πρώτη ελληνόγλωσση εφημερίδα με σοσιαλιστικό προσανατολισμό.

Την ίδια περίοδο πυκνώνουν οι μεταφράσεις σοσιαλιστικών έργων, ενώ η επιρροή του "παγκόσμιου 1917" ενισχύει τις ριζοσπαστικές τάσεις, τις εκδόσεις που προσβλέπουν στο παράδειγμα των μπολσεβίκων για την κοινωνική χειραφέτηση. Το 1917, στη Νέα Υόρκη, εκδίδεται η "Φωνή του Εργάτου" - η Ελληνική Σοσιαλιστική Ένωση προοπτικά θα συμπορευτεί με την αριστερή τάση του Σοσιαλιστικού Κόμματος και θα συμμετάσχει στις οργανώσεις κομμουνιστικού προσανατολισμού. Η "Φωνή του Εργάτου" (1917-1923) εγκαινιάζει μία μακρά παράδοση ελληνόγλωσσων εκδόσεων του αμερικανικού κομμουνιστικού κινήματος, η οποία τερματίστηκε στα χρόνια του Μακαρθισμού. Το 1923, θα μετονομαστεί σε "Εμπρός", ενώ από το 1940 θα λάβει την ονομασία "Ελληνοαμερικανικόν Βήμα", η έκδοση του οποίου σταμάτησε οριστικά το 1959. 

1921-1929: Εργατικός Εξαμερικανισμός και Μόρφωση 

Το τέλος της εποχής της μετανάστευσης (1921 και 1924) εγκαινιάζει μία περίοδο μετασχηματισμών της μεταναστευτικής παρουσίας. Το ερώτημα του εξαμερικανισμού στις τάξεις των ριζοσπαστικών οργανώσεων μεταφράζεται σε "εργατικό" και "προλεταριακό" εξαμερικανισμό που αποσκοπεί στην ομογενοποίηση της εργατικής τάξης μέσα από την μόρφωση και ριζοσπαστικοποίησή της. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ηνωμένων Πολιτειών προκρίνει τον εξαμερικανισμό των μεταναστευτικών οργανώσεων, που έως τότε λειτουργούσαν ως "ομοσπονδίες" και από το 1925 μετονομάζονται σε "γλωσσικά γραφεία". 

Πληθαίνουν οι μεταφρασμένες εκλαϊκευτικές εκδόσεις, ενώ εμφανίζονται οι Ελληνικοί Εργατικοί Εκπαιδευτικοί Σύνδεσμοι, με πιο διάσημο τον "Σπάρτακο" της Νέας Υόρκης. Οι εργατικές λέσχες αποτελούν σημείο συνάντησης των μικρών πολιτικοποιημένων κύκλων με ευρύτερες τάσεις των μεταναστευτικών κοινοτήτων. Το 1925, μία πολύμηνη απεργία στα "ελληνικά" εργαστήρια κατεργασίας γούνας στη Νέα Υόρκη οδηγεί στην ίδρυση του "Greek Fur Workers Local 70" και της αντίστοιχης ελληνικής εργοδοτικής ένωσης - οι διακυμάνσεις στη σχέση τους, η δυναμική παρουσία της αριστεράς στον κλάδο και τα συχνά επεισόδια μεταξύ εργοδοτικών και ριζοσπαστών συνδικαλιστών συνθέτουν μία μακρά παράδοση στα γουναράδικα, που τερματίστηκε στη δεκαετία του 1950. 

Η ιδέα της "εργατικής μόρφωσης" αναπαράγει τον διακριτό κόσμο του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού, ενώ στα τέλη της δεκαετίας εμπλουτίζουν το τοπίο οι μαχητικές οργανώσεις της Αριστερής Αντιπολίτευσης. 

1929-1940: "Η κρίση ήταν σαν αυτήν την αρθρίτιδα που έχω" 

"Σε κάθε κατσαρόλα να υπάρχει κοτόπουλο και σε κάθε γκαράζ δύο αυτοκίνητα" ήταν το σύνθημα του Χέρμπερτ Χούβερ, που εξελέγη 31ος πρόεδρος των ΗΠΑ (1929-1933), ωστόσο οι προεκλογικές προσδοκίες του λαού κάθε άλλο παρά επιβεβαιώθηκαν. 

Την απογοήτευση και τη φτώχεια περιγράφει ο Γιώργος Θεολογίτης, γνωστός ως Κατσαρός, στο τραγούδι "Με τις τσέπες αδειανές", που ηχογραφήθηκε το 1934: "Με τα μούτρα κρεμασμένα με τις τσέπες αδειανές/ περπατούμε μες στους δρόμους- αχ βρε Χούβερ τι μας έκανες!". 

Η δεκαετία της Μεγάλης Ύφεσης "σφραγίζεται" από τους ριζικούς μετασχηματισμούς, την κοινωνική και πολιτική πόλωση της αμερικανικής κοινωνίας, τη δυναμική των ιδεών της "οργάνωσης" και της "ενότητας", την επιρροή των αντιφασιστικών πολιτικών και την αναζήτηση ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου. Οι κοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης, ο διαβρωτικός τους χαρακτήρας και η ανάδυση νέων αναζητήσεων συμβάδισαν με την εμφάνιση νέων μορφών οργάνωσης, όπως οι επιτροπές των ανέργων και οι διαδηλώσεις στα αστικά κέντρα. 

Από το 1933, το ανορθωτικό πρόγραμμα του New Deal απελευθερώνει την συσσωρευμένη ένταση στους χώρους εργασίας: αυθόρμητες απεργίες, καταλήψεις εργοστασίων, βίαιες συμπλοκές και ενίσχυση των νέων βιομηχανικών συνδικάτων. Η καθημερινότητα στις εργατικές κοινότητες αλλάζει: το σύνθημα "Vote Labor!" και η "οργάνωση" των επιμέρους κλάδων μαρτυρούν την ανάδυση της οργανωμένης εργασίας σε πολιτική δύναμη, ενώ ένας νέος εργατικός πολιτισμός αντανακλά με την εμφάνιση των "ξεχασμένων ανθρώπων" στο κοινωνικό προσκήνιο. Μία νέα γενιά μαχητικών συνδικαλιστών πρωτοστατεί στις εκστρατείες για το συνδικαλισμό των εργατών στη βαριά βιομηχανία -στα "ατσαλάδικα- στα γουναράδικα, στις μικρές και μεγάλες επισιτιστικές επιχειρήσεις. 

Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος συμβαδίζει με την ισχυροποίηση των ριζοσπαστικών οργανώσεων - η πολιτική του Λαϊκού Μετώπου επισφραγίζει την ανάδυση ενός ισχυρού προοδευτικού κινήματος, το οποίο εκφράζεται στην πολιτική, τον πολιτισμό, την οργάνωση της καθημερινότητας και τη διεθνιστική αντιφασιστική προοπτική. 

Ο αντιφασισμός αναδεικνύεται σε σημείο συνάρθρωσης των εξελίξεων στον "νέο" και στον "παλιό" κόσμο: οι εκατοντάδες Ελληνοαμερικανοί εθελοντές στις Διεθνείς Ταξιαρχίες στον Ισπανικό Εμφύλιο υπογραμμίζουν τη δυναμική των αντιφασιστικών ιδεών, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες η Ελληνική Δημοκρατική Ένωση συσπειρώνει προοδευτικούς, φιλελεύθερους και κομμουνιστές εναντίον της δικτατορίας Μεταξά, υπέρ των εργατικών συνδικάτων και της κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας στα αριστερά του New Deal. 

1941-1959: Μεγάλες προσδοκίες και Διαψεύσεις 

Η δυναμική των αντιφασιστικών ιδεών αποτυπώνεται στην ανάπτυξη των οργανώσεων για τη διευθέτηση του μεταπολεμικού κόσμου, το έντονο ενδιαφέρον για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην Ευρώπη, την ιδέα της συμπόρευσης του προγράμματος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου με τις ριζοσπαστική πτέρυγα του New Deal. 

Οι οργανώσεις αρωγής προς τον ελληνικό λαό, η έκδοση ενημερωτικού υλικού, και η μετάφραση κειμένων για το ρόλο του Ε.Α.Μ., η παρουσία Ελληνοαμερικανών στις αποστολές στην κατεχόμενη Ελλάδα και η δράση των ναυτεργατικών οργανώσεων, καθώς η Ο.Ε.Ν.Ο. έδρευε στη Νέα Υόρκη, διαπλέκονται γύρω από την ιδέα της παγκόσμιας συνεργασίας Ηνωμένων Πολιτειών και Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και την προσδοκία της "επόμενης μέρας". 

Το 1942, το American Labor Party συγκεντρώνει 400.000 ψήφους με υποψήφιο κυβερνήτη τον Ελληνοαμερικανό Dean Alfange, ενώ την ίδια περίοδο ο "Εθνικός Κήρυξ" του Βάσου Βλαβιανού χαιρετίζει την ανάπτυξη του ΕΑΜικού κινήματος. 

Η δυναμική αυτή δοκιμάζεται από την πραγματικότητα της μεταπολεμικής μετάβασης. Οι ταυτόχρονες εξελίξεις στην Ελλάδα και στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1944 έως το 1949 θέτουν υπό αίρεση τις κοινωνικές προϋποθέσεις του αντιφασιστικού μετώπου. Ο Μακαρθισμός, οι απελάσεις, οι ταλαντεύσεις των ανθρώπων μπροστά στην επιτροπή διερεύνησης των αντι-αμερικανικών ενεργειών συνθέτουν μία πολιτική ατμόσφαιρα, η οποία επικοινωνούσε με το κυρίαρχο κλίμα στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο. 

Όπως επεσήμανε ο κ. Βάκκας, "την περίοδο του Μακαρθισμού κλείνει η περίοδος ανάπτυξης των εργατικών αγώνων. Πολλοί (Έλληνες) απελάθηκαν - το μόνο που κατάφεραν ήταν να μην απελαθούν στην Ελλάδα, καμία χώρα δεν τους έδωσε άσυλο και οι περισσότεροι πήγαν στην Πολωνία". 

Η περιθωριοποίηση και η διάλυση των παραδόσεων του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού αντανακλά ευρύτερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που σχετίζονται με τη δυναμική του μεταπολεμικού Αμερικανισμού και την ενσωμάτωση των "ξεχασμένων ανθρώπων" της δεκαετίας του 1930. 

(Φωτογραφία: Ο Σύνδεσμος (Λέσχη) των Ελλήνων εργατών "Σπάρτακος") 

Πώς "γεννήθηκε" η "Ταξισυνειδησία" 

Η μη κερδοσκοπική εταιρεία "Αποστόλης Μπερδεμπές", παραγωγός του ντοκιμαντέρ "Ταξισυνειδησία - η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού", δημιουργήθηκε από μία ομάδα Ελλήνων που έζησαν για πολλά χρόνια στην Αμερική. Η εταιρεία δημιουργήθηκε στη μνήμη του Αποστόλη Μπερδεμπέ, ο οποίος έκανε αισθητή την παρουσία του στην ομογένεια της Νέας Υόρκης, στα χρόνια της χούντας, και χάθηκε πρόωρα στις 18 Σεπτέμβρη 1979, μία μέρα προτού κλείσει τα 31 χρόνια του. Ο "σπόρος" για τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ έπεσε σε εκδήλωση για τα 30 χρόνια από τον θάνατο του. 

_______________

Πηγή: ΑΜΠΕ

Πηγή φωτογραφιών: Μη κερδοσκοπική εταιρεία "Αποστόλης Μπερδεμπές"

http://aristera-tora.blogspot.gr/2013/03/h-15.html

Συζήτηση μετά την Προβολή της ταινίας του Κ. Γαβρά "Το Κεφάλαιο"

Video:  - Συζήτηση

Εκδήλωση: 

Προβολή της ταινίας του Κ. Γαβρά "Το Κεφάλαιο" - Συζήτηση

*από το: http://www.auth.gr/video/15322

WORLD JAZZ FESTIVAL | CINE ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ | 8-10 ΜΑΡΤΙΟΥ

Διοργάνωση | Astrolab
Cine Κεραμεικός | Κεραμεικού 58 & Μαραθώνος 13, Αθήνα

Οι Αστροναύτες προσγειώνονται στον Κεραμεικό και διοργανώνουν το 3ο WORLD JAZZ FESTIVAL, συμμετέχοντας στο πιο αυθεντικό καρναβάλι της Αθήνας, αυτό του Μεταξουργείου. Σε τρεις ημέρες (8,9 και 10 Μαρτίου), θα συνυπάρξει η ατμόσφαιρα της Νέας Ορλεάνης, με το άρωμα των παραδοσιακών αποκριάτικων καρναβαλιών της Μακεδονίας. Afrojazz, funk swing, hot jazz, bossa nova, cabaret, μαζί με χάλκινα της Γουμένισσας νταούλια και Balkan jazz.

Παράλληλα, το Athens Swing Festival των Athens Swing Cats, η ομάδα που έφερε το swing στην Αθήνα, με δύο από τους σπουδαιότερους χορογράφους του Broadway, τον Ryan Francois (USA) και την Jenny Thomas (UK), δύο πρωταθλητές χορού τον Remy Kouakou Kouame (France) και την Moe Sakan (Japan), η Διεθνής Αδελφότητα των μάγων "ΙΒΜ Athens ring 338" το cirko cachivache, ζογκλέρ, ταχυδακτυλουργοί, Dj sets από γνωστούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς, καθώς και άλλα δρώμενα, θα πλαισιώσουν το μουσικό κομμάτι του φεστιβάλ.

Το φεστιβάλ, ανοίγει την Παρασκευή, έξω από το Cine Κεραμεικός, με hot jazz live στο δρόμο, ενώ στο εσωτερικό του κτιρίου θα ακολουθήσουν μουσικές από Βραζιλία και Αφρική, jazz, funk και ταχυδακτυλουργοί οι οποίοι πλανεύουν με τα μαγικά τους κόλπα. Το Σάββατο, το φεστιβάλ συνεχίζει με καμπαρέ, τσίρκο, swing και το Athens Swing Festival των Athens Swing Cats, ενσωματώνεται στο World Jazz, με εντυπωσιακά χορευτικά shows. Την Κυριακή στις 17.30, το διονυσιακό καρναβάλι του Μεταξουργείου, περνάει έξω από το κτίριο του Cine Κεραμεικός και μουσικοί από το World Jazz, οδηγούν με την ενέργειά τους τον καρνάβαλο στην πλατεία Αυδή. Με τη δύση του ηλίου, συνεχίζουμε το πανηγύρι στο Cine Κεραμεικός με νταούλια, γκρεκάνικα και τα ξακουστά χάλκινα της Γουμένισσας.

Και τις τρεις μέρες την παρουσίαση κάνει το θεατρικό δίδυμο Βαγγέλης Αλεξανδρής και Μάκης Παπαδημητράτος με τους 8 χαρακτήρες από την BARάσταση «Τα εφτά μπισκότα»!

Τιμή Εισιτηρίου: Γενική Είσοδος 10€, Φοιτητικά, Άνεργοι 8€, 
Προπώληση: 8€ & Τριήμερο (προπώληση) 20€
Προπώληση Εισιτηρίων| Public, Ticket House, Viva.gr
Επικοινωνία:
* Αριάδνη Ζομπούλη | e: ariadnizompouli@gmail.com | t: 6972 607007
* Χρύσα Ματσαγκάνη | e: xrys.mat@gmail.com | t: 6970 992262
Poster Designed by VP_Dezign | www.vpdezign.tumblr.com
Χορηγοί Επικοινωνίας
Εν λευκώ, Κosmos, Τρίτο Πρόγραμμα, ΕΡΑ σπορ, Η Εφημερίδα Των Συντακτών, Αθήνα 9,84, Στο Κόκκινο, acropolistreet.gr, mixgrill.gr, qubo.gr, inculture.gr, doktv.gr, jazzOnLine.gr, elculture.gr, monopoli.gr, clickatlife.gr, debop.gr, Mindradio.gr, go-out.gr, culturenow.gr, allaboutmusic.gr
Χορηγοί:
Gabriel (drums), ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΑΚΑΣ (piano)
Cine Κεραμεικός | Κεραμεικού 58 & Μαραθώνος 13, Αθήνα | τηλ. 210-5222.222

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ 2013.pdf 387 K   Προβολή   Λήψη αρχείου