Ντοκιμαντέρ για τους «κόκκινους» έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ

Μια άγνωστη μέχρι σήμερα πτυχή της ιστορίας των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική επιχειρεί να φωτίσει το ιστορικό ντοκιμαντέρ «Ταξισυνειδησία - η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού» που βρήκε το δρόμο για τις αίθουσες προβολής. Μέσα από κείμενα, μαρτυρίες και αρχειακό υλικό καταγράφει τη διαδρομή των ελλήνων εργατών και το πως αυτή επηρέασε το αμερικανικό εργατικό κίνημα ενώ καταρρίπτει το στερεότυπο του «επιτυχημένου έλληνα επιχειρηματία».

Η αφίσα του ντοκιμαντέρ

Βασισμένο στη διδακτορική διατριβή του ιστορικού Κωστή Καρπόζηλου (ερευνητή του Πανεπιστημίου Κολούμπια) με τίτλο «Ελληνοαμερικανοί εργάτες, κομμουνιστικό κίνημα και συνδικάτα (1900-1950), το ντοκιμαντέρ ρίχνει φως σε μια ξεχασμένη σελίδα της ελληνικής μεταναστευτικής εμπειρίας στην Αμερική.

Κείμενα, γράμματα, τραγούδια, εφημερίδες, φωτογραφίες, αλλά και μοναδικό αρχειακό υλικό από κινηματογραφικές καταγραφές του αμερικάνικου εργατικού κινήματος, ανασυνθέτουν τη διαδρομή των μεταναστών εργατών στα μονοπάτια της «ταξισυνειδησίας», της ταξικής συνείδησης, στη γλώσσα των ελληνοαμερικανών και αυτός είναι ο τίτλος που επελέγη για το ντοκιμαντέρ, το οποίο θα προβάλλεται από την τρέχουσα εβδομάδα στις αίθουσες.

Προσωπικές αφηγήσεις και συνεντεύξεις μεταφέρουν την ατμόσφαιρα της Μεγάλης Ύφεσης του 1929, τη δράση των εργατικών ενώσεων, την παρουσία των μεταναστών στα χαρακώματα του Ισπανικού Εμφυλίου, τις πολιτικές διώξεις του Μακαρθισμού και τις απελάσεις των πρωταγωνιστών, οι οποίοι έζησαν στον αντίποδα του "αμερικανικού ονείρου", της επιχειρηματικής επιτυχίας και του πολιτικού συντηρητισμού όπως αναφέρουν οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ.

Η σκηνοθεσία είναι του Κώστα Βάκκα και αφιερώνεται στη μνήμη του Αποστόλη Μπερδεμπέ, αγωνιστή που έκανε αισθητή την παρουσία του στην ομογένεια της Νέας Υόρκης, στα χρόνια της χούντας και χάθηκε πρόωρα, στις 18 Σεπτέμβρη 1979, μία μέρα πριν κλείσει τα τριανταένα χρόνια του. Παραγωγός της ταινίας, είναι η μη κερδοσκοπική εταιρία που φέρει το όνομά του κι έχει βασικό σκοπό τη μελέτη της ιστορίας των Ελλήνων της Αμερικής.

Στα άμεσα σχέδια της εταιρείας "Αποστόλης Μπερδεμπές" είναι άλλα δύο ντοκιμαντέρ, ένα αφιερωμένο στον Λούη Τίκα και τους Έλληνες της πρώτης μεταναστευτικής περιόδου 1900-1920, εστιάζοντας στην άγνωστη ιστορία των Ελλήνων μεταλλωρύχων της ορεινής δυτικής Αμερικής (Κολοράντο, Γιούτα, Αριζόνα, κ.α.) και ένα αφιερωμένο στην περίοδο του αντιδικτατορικού αγώνα .

Σκηνοθεσία: Κώστας Βάκκας

Σενάριο, Ιστορική έρευνα: Κωστής Καρπόζηλος

Μοντάζ: Νώντας Σκαρπέλης

Διεύθυνση παραγωγής: Φρόσω Τσούκα

Το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ "Ταξισυνειδησία - η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού"

Ηλεκτρονική Έκδοση enet.gr, 13:44 Τρίτη 16 Απριλίου 2013

Τα δάνεια του Ελληνικού Αγώνα Ανεξαρτησίας

Γράφει ο Τάσος Ηλιαδάκης*

Το 1822 το ελληνικό κράτος δεν υπήρχε. Αυτό θα ιδρυθεί πολύ αργότερα το 1832. Από τον Ιανουάριο του 1822 τον ελληνισμό που αγωνιζόταν για τη σύσταση του «ρωμέικου», όπως έλεγε ο Κολοκοτρώνης, θα εκφράζει πολιτειακά το προσωρινό πολίτευμα της Επιδαύρου, όπως αυτό προσδιόριζε το πρώτο σύνταγμα της 1.1.1822, που είχε ψηφισθεί από την πρώτη εθνοσυνέλευση, η οποία είχε συγκληθεί στις 20 Δεκεμβρίου του 1821 στην Επίδαυρο.

Οι πολιτειακές αρχές, σύμφωνα με το σύνταγμα, ήταν το πενταμελέςεκτελεστικό, με τα μέλη του από το βουλευτικό. Το τελευταίο το συγκροτούσαν αντιπρόσωποι από τις ελεύθερες περιοχές. Οι πολιτειακές αρχές συμπληρώνονταν από τη δικαιοσύνη.

Η πρώτη ανελαστική και επείγουσα αναγκαιότητα, διαπιστωμένη από όλους τους συντελεστές της επανάστασης, ήταν η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό. Όπλα, βόλια, κανόνια και πλοία δεν υπήρχαν. Ο εσωτερικός δανεισμός δεν είχε αποδώσει. Ήταν αναμενόμενο από έναν λαό που δεν είχε να δώσει. Έτσι ο Φιλικός Π. Σέκερις έγραφε, τον Αύγουστο του 1821, στον αδελφό του στην Ύδρα, να προσφύγουν στον εξωτερικό δανεισμό έστω και με «ενέχυρο» την Κύπρο ή την Κρήτη. Τον ίδιο δρόμο έδειχναν και οι πρόκριτοι των τριών νησιών (Ύδρα, Σπέτσες, Ψαρά) γράφοντας στον Ιγνάτιο Ουγγροβλαχίας κι αυτός τους απαντούσε ότι, δίχως εξωτερικό δάνειο «το πράγμα (η επανάσταση) δεν πάει».

Έτσι ξεκίνησαν την αναζήτηση εξωτερικών «δάνειων χρημάτων». Παντού όμως συνάντησαν παγερά πόρτες κλειστές. Ρωσία, Ιταλικά Βασίλεια, Πρωσία, Ευρωπαίοι τραπεζίτες, Ισπανία, Πορτογαλία, παντού δανειοδοτικό αδιέξοδο. Από το 1823 οι συνθήκες μεταστρέφονται. Η χρηματαγορά του Λονδίνου δανείζει «άγρια» τοκογλυφικά τα υπό σύσταση κράτη της Λατ. Αμερικής.

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865)

Αυτήν την εποχή ο Μαυροκορδάτος θα πληροφορηθεί από τον λόρδο Βύρωνα ότι η Αγγλία θα δυσαρεστηθεί αν δεν προστρέξουμε σε αυτήν για δανεισμό. Οι αγγλόφρονες προβάλλοντας ότι θα ’ναι σωτήριο για την ελληνική επανάσταση να πολωθεί μ’ αυτήν η Αγγλία, μέσω της δανειοδότησης, αφού η επιτυχία της επανάστασης θα εξασφάλιζε την επιστροφή των δανεικών και έτσι θα επιβάλλουν την αγγλική δανειοδότηση. Στη συνέχεια οι αγγλόφρονες θα συγκροτήσουν πραξικοπηματικά^[1] μια τριμελή Επιτροπή Δανείου, η οποία θα διαπραγματευόταν με το Λονδίνο το δάνειο. Την Επιτροπή συγκρότησαν οι Ι. Ορλάνδος, γαμπρός των Κουντουριωτέων, ο Α. Λουριώτης, επιστήθιος του Μαυροκορδάτου και ο Ι. Ζαΐμης. Κοινός τόπος και των τριών, ότι ήταν αγγλόφρονες. Τελικά θα εξασφάλιζαν από το Λονδίνο δύο δάνεια:

Τον Φεβρουάριο του 1824

• Ονομαστικό: 800.000 λίρες στερλίνες (λ.σ.)
• Τιμή έκδοσης: 59%
• Επιτόκιο: 5%
• Υποθήκες: Τα εθνικά κτήματα και όλα τα δημόσια Έσοδα
• Χρόνος απόσβεσης:            38 χρόνια

Τιμή έκδοσης σημαίνει ότι χρεωνόσουν το ονομαστικό αλλά έπαιρνες μόνο το 59%, δηλαδή 472.000 λ.σ.. Αλλά ούτε αυτές πήραμε γιατί κράτησαν προκαταβολικά τόκους και χρεολύσια δύο χρόνων, επίσης και τις προμήθειες, συνολικά 123.000. Δηλαδή από τις 800.000 οι δανειολήπτες θα έπαιρναν τις 349.000 ή το 43,6 % του ονομαστικού.

Τον Φεβρουάριο του 1825

• Ονομαστικό: 2.000.000 λ.σ.
• Τιμή έκδοσης: 55,5%
• Επιτόκιο: 5%
• Χρόνος απόσβεσης: 10 χρόνια

Αναλυτικά η έκδοση:

• 2.000.000 λ.σ. στο 55,5%, δηλαδή πραγματικό 1.110.000 λ.σ..
• Προκαταβολικά κράτησαν τόκους δύο χρόνων, χρεολύσια ενός χρόνου, προμήθειες, μεσιτικά έξοδα σύμβασης 284.000 λ.σ..
• Έτσι απέμειναν 1.110.000 – 284.000 = 826.000 λ.σ..

Επί πλέον υποχρέωσαν την ελληνική πλευρά να αγοράσει μετοχές του πρώτου δανείου 113.000 λ.σ.. Επομένως από τη δανειοδότρια τράπεζα των Αδελφών Ricοrdo η ελληνική πλευρά από το δάνειο των 2.000.000 λ.σ. εισέπραξε 713.000 λ.σ. ή το 35,6% του ονομαστικού.

Στη συνέχεια ανέλαβαν οι Άγγλοι «φιλέλληνες», η «Φιλελληνική Εταιρεία» και η διαχειριστική Επιτροπή του δανείου. Ξόδεψαν για τις αγορές άχρηστων πολεμικών υλικών και για την επιχείρηση Κόχραν 491.620 λ. σ..

Επομένως από τις 2.000.000 λ.σ. τελικά απέμειναν για την Ελλάδα: 713.000 – 491.620 = 221.380 λ.σ. ή το 10,5 % του ονομαστικού.

Συνολικά η Ελλάδα πήρε δύο δάνεια 2,8 εκ. λ.σ. Από αυτά με τις τιμές έκδοσης της αποδόθηκαν 472.000 + 1.110.000 = 1.582.000 λ.σ. το υπόλοιπο 1.218.000 λ.σ. κατακρατήθηκε από τις δανειοδότριες τράπεζες. Για το υπόλοιπο όμως αυτό η Ελλάδα έπρεπε να πληρώνει τόκους και χρεολύσια μέχρι την εξόφληση του δανείου. Δηλαδή θα πλήρωνε τόκους και χρεολύσια για κεφάλαιο που ουδέποτε πήρε!

Αυτό ακριβώς στηλίτευαν ακόμη και οι Times του Λονδίνου, γράφοντας·«Η ελληνική υπόθεση προδόθηκε στην Αγγλία […] (Η Ελλάς) θα εθριάμβευε σήμερον άνευ της Αγγλίας και του αγγλικού χρηματιστηρίου»^[2].

Η υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι, λάδι σε μουσαμά, 1861, Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου

Από τα κανόνια όσα έφθασαν στην Ελλάδα, όπως γράφει ο Άγγλος Φίνλευ, «ήταν τόσο πρόχειρα κατασκευάσματα που με την πρώτη βολή έσπαζαν οι κυλιβάντες»^[3]. Από τα πέντε πλοία που ναυπηγήθηκαν, το ένα από τα δύο μεγάλα κάηκε στον Τάμεση κατά τις δοκιμές. Το άλλο μόλις βγήκε από τον Τάμεση παρά λίγο να βουλιάξει. Μετά από επισκευές ήρθε στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1828 και τέθηκε σε αχρηστία. Από τα τρία μικρά τα δύο έμειναν στο Λονδίνο ως ακατάλληλα. Το τρίτο μετά από αλλαγή μηχανής έφθασε στην Ελλάδα το 1829 για να συνεχίσει την ελληνική… επανάσταση.

Το μικρό μέρος του πρώτου εξωτερικού δανεισμού του υπό σύσταση κράτους, που τελικά θα καταγραφεί ως δανειακή πρόσοδος, θα τύχει «ατασθαλούς» διαχείρισης, πελατειακής, κομματικής έδρασης^[4].

Δανειογενείς διορισμοί^[5]

Όπως γράφει ο Παπατσώνης, «δια του μέσου του δανείου τούτου εδιώρησαν εις όλας τας επαρχίας οπαδούς των υπαλλήλους»^[6]. Αποστομωτικός ο Μαυροκορδάτος, «τον διορίζω πολιτάρχην… επειδή είναι όλως διόλου εδικός μας»^[7].

Δανειογενής προσεταιρισμός των οπλικών δυνάμεων^[8]

Κάθε βαθμός υπαγόρευε και έναν ορισμένο αριθμό στρατιωτών επομένως και τόσους μισθούς. Προφανώς η προαγωγή σε ανώτερο βαθμό αύξανε τους στρατιώτες, δηλαδή τη μισθοδοσία. Έτσι άρχισαν τα πανογραψήματα^[9]. Ο Γκούρας είχε 3.000 άνδρες και δήλωνε 12.000^[10], δηλαδή έπαιρνε 9.000 μισθούς επιπλέον. O έλεγχος ήταν ανύπαρκτος μέχρι υποτυπώδης. Αν κάποτε γινόταν, τότε «δανειζόμενοι απ’ αλλήλων επαρουσίαζαν τυπικώς και υπεραρίθμους έτι»^[11].

‘Έτσι ενώ η πραγματική δύναμη των ελληνικών δυνάμεων ήταν περίπου 20.000 άνδρες, μισθοδοτούνταν 35.000-40.000^[12]. Αυτή η ευρεσιμισθία ήταν κοινό μυστικό. Ο καπετάνιος είχε μόνον ΕΝΑΝ, τον εαυτό του, έπαιρνε όμως «λουφέδες» (μισθούς) για πολλούς. Κάθε έναν από αυτούς ο λαός ονόμασε σκωπτικά, «ο καπετάν ένας»^[13].

Όταν το 1826 ανέλαβε η κυβέρνηση Α. Ζαΐμη στο ταμείο βρέθηκαν μόνο 16 γρόσια, ούτε μια λίρα. Τα χρήματα των δανείων είχαν εξανεμισθεί. Δεν είχαν περισσέψει 20.000 λ.σ. για να σωθεί το Μεσολόγγι, όπως λέει ο Παπαρρηγόπουλος^[14], ούτε για να συντηρηθεί ο τακτικός στρατός, τον οποίο η κυβέρνηση διέλυσε λόγω έλλειψης χρημάτων^[15]. Το «ταμείον κενόν» ή «διόλου κενόν» όπως ενημέρωνε τη βουλή η Επιτροπή Ταμείου^[16]. Τότε ήταν και η πρώτη πτώχευση. Η Κυβέρνηση «έκτοτε επωνομάσθη ψωροκώσταινα»^[17]. Μια «ψωροκώσταινα» που είχε βγει από δύο εμφύλιους, τους οποίους είχαν ενθαρρύνει και συντηρήσει τα δάνεια^[18].

Πάντως αδιαμφισβήτητο είναι ότι στις καταβολές δημιουργίας του αγγλικού κόμματος, περίοπτη θέση καταλαμβάνουν τα δάνεια ανεξαρτησίας^[19]. Σ’ αυτά οφείλεται η επικράτηση της αγγλικής φατρίας^[20]. Όπως γράφει ο Γ. Κρίτζου στον Α. Λόντο, η αγγλική φατρία, «έχει βάσιν τας λίρας»^[21]. Από την άλλη πλευρά η αγγλική δανειοδότηση έγινε ο πιλότος της αγγλικής διείσδυσης και εξάρτησης της Ελλάδας^[22], «το αγγλικό χρηματιστήριο του Λονδίνου συνδέθηκε με την πορεία των πραγμάτων εν Ελλάδι»^[23], σημειώνει ο Prokes Osten.

Στην επαναστατημένη Ελλάδα το 1826 θα συγκροτηθεί τριμελής εξελεγκτική επιτροπή για να ελέγξει τη διαχείριση της Επιτροπής Δανείου. Τους Ορλάνδο-Λουριώτη κατηγορούσαν για πολυτελή διαβίωση και καταχρήσεις. Τον Ορλάνδο επιπλέον για 5.900 λ.σ. από το πρώτο δάνειο. Τελικά το 1835 το Ελεγκτικό Συνέδριο τους κήρυξε αλληλεγγύως χρεώστες για 28.769 λ.σ.. Η απόφαση ουδέποτε εκτελέσθηκε. Την επόμενη χρονιά, το 1827, η Ελλάδα θα δήλωνε πτώχευση για πρώτη φορά.

Το ίδιο κενό θα βρει το ταμείο και ο Καποδίστριας. Όταν ανέλαβε έγραφε, «…ευρήκα το δημόσιο ταμείο όχι μόνον κενόν… αλλά βεβαρυμένο υπό του εξωτερικού χρέους των 2,4 εκ. λιρών»^[24].

Ο προϋπολογισμός του 1829-30 ανερχόταν στα 10,5 εκ. φράγκα και το έλλειμμα στα 4,8 εκ. φρ. δηλαδή στο 40%^[25], οφειλόμενο εξ ολοκλήρου στον εξωτερικό δανεισμό. Μοναδική διέξοδος αντιμετώπισης της εξυπηρέτησης του δανεισμού αυτού ήταν πάλι η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό. Όμως η προσπάθεια σ’ αυτήν την προσφυγή δεν θα τελεσφορήσει^[26] λόγω έλλειψης ελληνικής δανειακής πίστης, δηλαδή της πρώτης χρεοκοπίας. Το 1832 το εξωτερικό ΔΧ έφθανε στο 64% του συνολικού ΔΧ^[27]. Τα εξωτερικά δάνεια του αγώνα ουσιαστικά θα αποσβεστούν το 1921^[28].

Το παρόν αποτελεί απόσπασμα του βιβλίου «Ο εξωτερικός δανεισμός στη γέννηση και εξέλιξη του Νέου Ελληνικού Κράτους, 1824-2009″ του Τάσου Ηλιαδάκη. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ν. & Σ. Μπατσιούλας, ISBN: 978-960-6813-41-2, ημ. έκδοσης: 2011, σελίδες 608.

Πηγές – Υποσημειώσεις

^[1]Α. Λιγνάδης, Το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας (διδακτορικό), Αθήναι 1970, σ. 125, 128. Αναμφισβήτητα ο Α. Λιγνάδης μας έδωσε την πληρέστερη καταγραφή για το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας.
^[2] Times L, 26.10.26.
^[3] Finlay, T₂, σ. 152.
^[4] Σπηλιάδης, T₂, σ. 143 «Δια σκοπούς φατριαστικούς», Φωτάκος, Τ₁, σελ. 537 «Ο Κουντουριώτης το μοιράζει στους “φίλους του”», Ρηγόπουλος, σ. 40 «Η αγγλική φατρία με το δάνειο συσπειρώνει τους φιλέλληνες», Π. Καλεβράς, σ. 170 «Ο Μαυροκορδάτος με το δάνειο ενισχύει τους κοτζαμπάσηδες του κόμματος του», Γ. Δημακόπουλος, Διοικητική, σ. 171, Κ. Βακαλόπουλος,Δοκίμια, σ. 145, Pouqueville, Τ₄, σ. 311 «Η κομματική διαχείριση ήταν και ο φόβος του λόρδου Βύρωνα», Finlay, T₂, σ. 43, 47. Πληρέστερα για όλη την «ατάσθαλο» διαχείριση βλέπε: Τάσος Ηλιαδάκης, Εξωτερικός Δανεισμός και δανειακή κοινωνικοποίηση στην Ελλάδα 1824-1940 (διδακτορικό, Πάντειο), σ. 28-30.
^[5] Παπατσώνης, σ. 79, Αρχείο Μαυροκορδάτου, Τ₄, σ. 509-510, Α. Βακαλόπουλος, Ο χαρακτήρας, σ. 217, Finlay, Τ₂, σ. 43, 47, Howe, σ. 94.
^[6] Παπατσώνης, σ. 79.
^[7] Αρχείο Μαυροκορδάτου, Τ₄, σ. 509, 510.
^[8] Φωτάκος, Τ₁ , σ. 514, Herzberg, T₂, σ. 196, Σπηλιάδης, T₂, σ. 169, 205, Μ. Οικονόμου, Τ₂, σ. 10, 25, Κ. Βακαλόπουλος, Δοκίμια, σ. 44, Γ. Κολοκοτρώνης, απ., σ. 106, Κασομούλης, T₂,  σ. 24, 25, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 41, 54, Φραντζής, Τ₂, σ. 295, 330, Α. Βακαλόπουλος, Τα Ελληνικά, σ. 185-186.
^[9] Finlay, T₂, σ. 45, 46, Μακρυγιάννης, σ. 259, Φραντζής, T₂, σ. 479, σημ. 1, Dakin, Ο αγώνας, σ. 164, Τ. Σταματόπουλος, Εσωτερικός, Τ₃,σ. 400-401, Σπηλιάδης, Τ_4, σ. 63, Κ. Βακαλόπουλος, Δοκίμια, σ. 144, Καν. Δεληγιάννης, T₂, σ. 244.
^[10] Κ. Παπαρρηγόπουλος, σ. 167, Μακρυγιάννης, σ. 181.
^[11] Μ. Οικονόμου, T₂,σ. 10, Σπηλιάδης, T₂, σ. 274-275, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 266, Καν. Δεληγιάννης, T₂ , σ. 244-245, Γ. Κολοκοτρώνης, απ., σ. 99.
^[12] Αρχεία Ελ. Παλιγγενεσίας, Τ₄, σ. 456, Prokes Osten, Τ₁, σ. 439, 440, Γ. Κολοκοτρώνης, απ., σ. 99.
^[13] Α. Βακαλόπουλος, Τα Ελληνικά, σ. 187, Μ. Οικονόμου, T₂,σ. 25, Σπηλιάδης, T₂ , σ. 260 σημ. 1.
^[14] Κ. Παπαρηγόπουλος, σ. 171, Α. Ανδρεάδης, Ιστορία, σ. 47.
^[15] Χ. Βυζάντιος, σ. 83.
^[16] Φωτάκος, T₂, σ. 293, Αρχεία ΕΠ, Τ₄, σ. 244, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 41 «…δεν αφήκεν λεπτόν», Ι. Ορλάνδος, Απολογούμενος, σ. 46 «Η κυβέρνηση δεν είχε χρήματα να πληρώσει του γραφείου της τα έξοδα».
^[17] Θ. Ρηγόπουλος, σ. 41.
^[18] Μ. Οικονόμου, Τ₁, σ. 315, Κοντάκης, σ. 84, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 302, Παπαρηγόπουλος, σ. 137, 154, Φωτάκος, T₂, σ. 55, 67, Σπηλιάδης, Τ_1, σ. 461, 523, T_2, 61, 226, 338, Π. Χιώτης, Τ₄, σ. 506, Σ. Τρικούπης, Τ₃, σ. 187, Prokes Osten, Τ₁,σ. 331, Γερβίνος, Τ₁, σ. 527, Τ₂, σ. 89, Ανδρεάδης, Ιστορία, σ. 19, 47.
^[19] Dakin, Ο αγώνας, σ. 202.
^[20] Σπηλιάδης, T₂ , σ. 37, 61, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 40, 302, Φωτάκος, Τ₁, σ. 500, Prokes Osten, Τ₁, σ. 324, 332.
^[21] Αρχείο Λόντου, Τ₂, σ. 283.
^[22] Σπηλιάδης, Τ₁ ,σ. 528, T₂, σ. 102, Φωτάκος, Τ₁, σ. 538, Γερβίνος, T₂, σ. 118, Γ. Κολοκοτρώνης, Υπομνήματα, σ. 117, Μακρυγιάννης, σ. 525, Σπάρο, σ. 118.
^[23] Prokes Osten, Τ₁, σ. 313.
^[24] Καποδίστριας, Επιστολαί, Τ₁, σ. 309.
^[25] Λ. Μακκάς, Η εν τοις δημοσίοις, σ. 23, Α. Μάμουκας, Τ₁₁, σ. 555 κ.ε.
^[26] Σαβ. Σπέντζας, Φορολογία και Δημόσιο Χρέος, σελ. 85
^[27] Τ. Ηλιαδάκης, Εξωτερικός, σ. 33.
^[28] Το Ελληνικό Δημόσιο θα εξοφλήσει τους ομολογιούχους το 1889. Προς τούτο δανείσθηκε από την Τράπεζα Κων/λεως 15 εκ. φρ., το οποίο θα ξεχρεωθεί το 1921, Τ. Ηλιαδάκης, Εξωτερικός, σ. 34.

__________________________________

Δημοσιεύθηκε από: Τάσος Ηλιαδάκης την Μαρτίου 20th, 2013
http://www.filistor.net/2013/03/109

ΣΤΟΠ - line: Ανεργη μητέρα πήγε να ζητήσει δουλειά και λιποθύμη...

ΣΤΟΠ - line: Ανεργη μητέρα πήγε να ζητήσει δουλειά και λιποθύμη...: Μια άνεργη γυναίκα στη Θεσσαλονίκη πήγε να ζητήσει δουλειά από τον γενικό γραμματέα του δήμου και κατέρρευσε μπροστά στα μάτια του από την ...

"Ταξισυνειδησία": H άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού",

...στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 

Οι Έλληνες μετανάστες βρέθηκαν στην Αμερική, ακόμα από τα τέλη του 19ου αιώνα, κάτω απόαντίξοες συνθήκες, "κυνηγώντας" το"αμερικάνικο όνειρο". Πολλοί από αυτούς κατάφεραν να τού δώσουν "σάρκα και οστά", με τίμημα όμως τη σκληρή δουλειά, κάτω από πολύ σκληρές -ενίοτε- συνθήκες. Ξεκινώντας από χαμηλά, έκαναν περιουσία, έγιναν πετυχημένοι επιχειρηματίες. 

Για την ιστορία της νεότερης μετανάστευσής μας, ειδικότερα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, έχουν γραφτεί πολλές σελίδες. Λιγότερο γνωστή, ωστόσο, είναι η ιστορία των Ελλήνων μεταναστών που "κέρδισαν περγαμηνές" στους κοινωνικούς αγώνες. 

Ένας εξ αυτών, ο Λούις Τίκας, έγινε ήρωας του εργατικού κινήματος και γράφτηκαν γι' αυτόν τραγούδια. Τελικά, σκοτώθηκε στη σφαγή στα ορυχεία του Λάντλοου, στο Κολοράντο, κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας των ανθρακωρύχων το 1913. 

Περίπου δύο δεκαετίες μετά, το 1930, ένας άλλος Ελληνοαμερικάνος, ο εργάτης Στιβ Κατόβης, συμμετείχε σε πικετοφορία στη Νέα Υόρκη, όπου και δολοφονήθηκε από έναν αστυνομικό. Τα τελευταία του λόγια πριν πεθάνει, σύμφωνα με φυλλάδιο που γράφτηκε για τη ζωή του (και αναφέρει ο Στιβ Φράγκος σε άρθρο του στην εφημερίδα "Εθνικός Κήρυκας"), ήταν: "Σύντροφε, πεθαίνω. Πες στους άλλους έξω να συνεχίσουν τον αγώνα, να οργανώσουν τους εργάτες". 

Στη γενική απεργία του 1934, στο Σαν Φραντσίσκο, η κοινωνική πόλωση οδηγεί στη δολοφονία δύο εργατών, εκ των οποίων ο ένας είναι ο Νίκος Κουντουράκης. Οι Ελληναμερικάνοι σχημάτισαν ολόκληρη ταξιαρχία που πήρε μέρος στον ισπανικό εμφύλιο, στο πλευρό των Δημοκρατικών. 

Αυτή την άγνωστη στο ευρύ κοινό παρουσία των μεταναστών στο ριζοσπαστικό εργατικό κίνημα των Ηνωμένων Πολιτειών και τη διαδρομή της ελληνοαμερικανικής αριστεράς, από τις αρχές του 20ού αιώνα έως τα χρόνια των Μακαρθικών διώξεων, καταγράφει το ντοκιμαντέρ "Ταξισυνειδησία: η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού", που θα προβληθεί στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. 

Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί, την Πέμπτη 21 Μαρτίου (17.30, Αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη) και την Παρασκευή 22 Μαρτίου, (12.30 Αίθουσα John Cassavetes). 

Κείμενα, γράμματα, τραγούδια, εφημερίδες, φωτογραφίες, συνεντεύξεις, αλλά και μοναδικό αρχειακό υλικό από κινηματογραφικές καταγραφές του αμερικάνικου εργατικού κινήματος, ανασυνθέτουν τη διαδρομή των μεταναστών εργατών στα μονοπάτια της "ταξισυνειδησίας", της ταξικής συνείδησης, στη γλώσσα των Ελληνοαμερικανών. 

Η επιστημονική τεκμηρίωση του ντοκιμαντέρ στηρίχτηκε στις ερευνητικές δραστηριότητες 

του Κωστή Καρπόζηλου, ιστορικού στο Columbia University, ο οποίος έχει ασχοληθεί συστηματικά  με ζητήματα μεταναστευτικού ριζοσπαστισμού.

"Το υλικό και η ιστορία δεν είναι γνωστά και εντυπωσιάζουν", δήλωσε ο σκηνοθέτης της ταινίας Κώστας Βάκκας και πρόσθεσε ότι ο θεατής κάνει άμεσες συγκρίσεις με το παρόν, ιδίως σε ό,τι αφορά τη Μεγάλη Ύφεση και το Κραχ. 

(Φωτογραφία: Η εφημερίδα "Οργάνωσις" η πρώτη ελληνόγλωσση εφημερίδα με σοσιαλιστικό προσανατολισμό, που κυκλοφόρησε στο Σινσινάτι το 1917)

1880-1920: Ένας "θαυμαστός νέος κόσμος" 

Οι Έλληνες, υπογράμμισε ο κ. Βάκκας, πήγαν στην Αμερική με όνειρα, αλλά προσγειώθηκαν ανώμαλα. Στα ορυχεία αντιμετώπισαν πρωτόγονες καταστάσεις και έπρεπε να διεκδικήσουν κάποιους στοιχειώδεις κανόνες ζωής. 

"Οι ιδιοκτήτες των ορυχείων πιο πολύ νοιάζονταν για τα μουλάρια, σε μια έκρηξη, θα έπρεπε να τα αγοράσουν. Οι άνθρωποι δεν τους ενδιέφεραν, γιατί οι άνεργοι ήταν χιλιάδες", τόνισε. 

Η εντατική υπερεκμετάλλευση των μεταναστών συμβαδίζει με την εμφάνιση οργανώσεων ριζοσπαστικού προσανατολισμού, την επαφή με τα μαχητικά συνδικάτα, τους Industrial Workers of the World και τη διατήρηση διαύλων επικοινωνίας με σοσιαλιστικές, αναρχικές και ριζοσπαστικές οργανώσεις του "παλιού κόσμου". 

Οι οργανώσεις της αμερικανικής αριστεράς προσφέρουν ένα ερμηνευτικό πλαίσιο της μετάβασης από την αγροτική καθημερινότητα του "παλιού κόσμου" στις συνθήκες της μισθωτής εργασίας: το 1917 στο Σινσινάτι κυκλοφορεί η "Οργάνωσις", η πρώτη ελληνόγλωσση εφημερίδα με σοσιαλιστικό προσανατολισμό.

Την ίδια περίοδο πυκνώνουν οι μεταφράσεις σοσιαλιστικών έργων, ενώ η επιρροή του "παγκόσμιου 1917" ενισχύει τις ριζοσπαστικές τάσεις, τις εκδόσεις που προσβλέπουν στο παράδειγμα των μπολσεβίκων για την κοινωνική χειραφέτηση. Το 1917, στη Νέα Υόρκη, εκδίδεται η "Φωνή του Εργάτου" - η Ελληνική Σοσιαλιστική Ένωση προοπτικά θα συμπορευτεί με την αριστερή τάση του Σοσιαλιστικού Κόμματος και θα συμμετάσχει στις οργανώσεις κομμουνιστικού προσανατολισμού. Η "Φωνή του Εργάτου" (1917-1923) εγκαινιάζει μία μακρά παράδοση ελληνόγλωσσων εκδόσεων του αμερικανικού κομμουνιστικού κινήματος, η οποία τερματίστηκε στα χρόνια του Μακαρθισμού. Το 1923, θα μετονομαστεί σε "Εμπρός", ενώ από το 1940 θα λάβει την ονομασία "Ελληνοαμερικανικόν Βήμα", η έκδοση του οποίου σταμάτησε οριστικά το 1959. 

1921-1929: Εργατικός Εξαμερικανισμός και Μόρφωση 

Το τέλος της εποχής της μετανάστευσης (1921 και 1924) εγκαινιάζει μία περίοδο μετασχηματισμών της μεταναστευτικής παρουσίας. Το ερώτημα του εξαμερικανισμού στις τάξεις των ριζοσπαστικών οργανώσεων μεταφράζεται σε "εργατικό" και "προλεταριακό" εξαμερικανισμό που αποσκοπεί στην ομογενοποίηση της εργατικής τάξης μέσα από την μόρφωση και ριζοσπαστικοποίησή της. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ηνωμένων Πολιτειών προκρίνει τον εξαμερικανισμό των μεταναστευτικών οργανώσεων, που έως τότε λειτουργούσαν ως "ομοσπονδίες" και από το 1925 μετονομάζονται σε "γλωσσικά γραφεία". 

Πληθαίνουν οι μεταφρασμένες εκλαϊκευτικές εκδόσεις, ενώ εμφανίζονται οι Ελληνικοί Εργατικοί Εκπαιδευτικοί Σύνδεσμοι, με πιο διάσημο τον "Σπάρτακο" της Νέας Υόρκης. Οι εργατικές λέσχες αποτελούν σημείο συνάντησης των μικρών πολιτικοποιημένων κύκλων με ευρύτερες τάσεις των μεταναστευτικών κοινοτήτων. Το 1925, μία πολύμηνη απεργία στα "ελληνικά" εργαστήρια κατεργασίας γούνας στη Νέα Υόρκη οδηγεί στην ίδρυση του "Greek Fur Workers Local 70" και της αντίστοιχης ελληνικής εργοδοτικής ένωσης - οι διακυμάνσεις στη σχέση τους, η δυναμική παρουσία της αριστεράς στον κλάδο και τα συχνά επεισόδια μεταξύ εργοδοτικών και ριζοσπαστών συνδικαλιστών συνθέτουν μία μακρά παράδοση στα γουναράδικα, που τερματίστηκε στη δεκαετία του 1950. 

Η ιδέα της "εργατικής μόρφωσης" αναπαράγει τον διακριτό κόσμο του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού, ενώ στα τέλη της δεκαετίας εμπλουτίζουν το τοπίο οι μαχητικές οργανώσεις της Αριστερής Αντιπολίτευσης. 

1929-1940: "Η κρίση ήταν σαν αυτήν την αρθρίτιδα που έχω" 

"Σε κάθε κατσαρόλα να υπάρχει κοτόπουλο και σε κάθε γκαράζ δύο αυτοκίνητα" ήταν το σύνθημα του Χέρμπερτ Χούβερ, που εξελέγη 31ος πρόεδρος των ΗΠΑ (1929-1933), ωστόσο οι προεκλογικές προσδοκίες του λαού κάθε άλλο παρά επιβεβαιώθηκαν. 

Την απογοήτευση και τη φτώχεια περιγράφει ο Γιώργος Θεολογίτης, γνωστός ως Κατσαρός, στο τραγούδι "Με τις τσέπες αδειανές", που ηχογραφήθηκε το 1934: "Με τα μούτρα κρεμασμένα με τις τσέπες αδειανές/ περπατούμε μες στους δρόμους- αχ βρε Χούβερ τι μας έκανες!". 

Η δεκαετία της Μεγάλης Ύφεσης "σφραγίζεται" από τους ριζικούς μετασχηματισμούς, την κοινωνική και πολιτική πόλωση της αμερικανικής κοινωνίας, τη δυναμική των ιδεών της "οργάνωσης" και της "ενότητας", την επιρροή των αντιφασιστικών πολιτικών και την αναζήτηση ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου. Οι κοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης, ο διαβρωτικός τους χαρακτήρας και η ανάδυση νέων αναζητήσεων συμβάδισαν με την εμφάνιση νέων μορφών οργάνωσης, όπως οι επιτροπές των ανέργων και οι διαδηλώσεις στα αστικά κέντρα. 

Από το 1933, το ανορθωτικό πρόγραμμα του New Deal απελευθερώνει την συσσωρευμένη ένταση στους χώρους εργασίας: αυθόρμητες απεργίες, καταλήψεις εργοστασίων, βίαιες συμπλοκές και ενίσχυση των νέων βιομηχανικών συνδικάτων. Η καθημερινότητα στις εργατικές κοινότητες αλλάζει: το σύνθημα "Vote Labor!" και η "οργάνωση" των επιμέρους κλάδων μαρτυρούν την ανάδυση της οργανωμένης εργασίας σε πολιτική δύναμη, ενώ ένας νέος εργατικός πολιτισμός αντανακλά με την εμφάνιση των "ξεχασμένων ανθρώπων" στο κοινωνικό προσκήνιο. Μία νέα γενιά μαχητικών συνδικαλιστών πρωτοστατεί στις εκστρατείες για το συνδικαλισμό των εργατών στη βαριά βιομηχανία -στα "ατσαλάδικα- στα γουναράδικα, στις μικρές και μεγάλες επισιτιστικές επιχειρήσεις. 

Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος συμβαδίζει με την ισχυροποίηση των ριζοσπαστικών οργανώσεων - η πολιτική του Λαϊκού Μετώπου επισφραγίζει την ανάδυση ενός ισχυρού προοδευτικού κινήματος, το οποίο εκφράζεται στην πολιτική, τον πολιτισμό, την οργάνωση της καθημερινότητας και τη διεθνιστική αντιφασιστική προοπτική. 

Ο αντιφασισμός αναδεικνύεται σε σημείο συνάρθρωσης των εξελίξεων στον "νέο" και στον "παλιό" κόσμο: οι εκατοντάδες Ελληνοαμερικανοί εθελοντές στις Διεθνείς Ταξιαρχίες στον Ισπανικό Εμφύλιο υπογραμμίζουν τη δυναμική των αντιφασιστικών ιδεών, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες η Ελληνική Δημοκρατική Ένωση συσπειρώνει προοδευτικούς, φιλελεύθερους και κομμουνιστές εναντίον της δικτατορίας Μεταξά, υπέρ των εργατικών συνδικάτων και της κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας στα αριστερά του New Deal. 

1941-1959: Μεγάλες προσδοκίες και Διαψεύσεις 

Η δυναμική των αντιφασιστικών ιδεών αποτυπώνεται στην ανάπτυξη των οργανώσεων για τη διευθέτηση του μεταπολεμικού κόσμου, το έντονο ενδιαφέρον για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην Ευρώπη, την ιδέα της συμπόρευσης του προγράμματος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου με τις ριζοσπαστική πτέρυγα του New Deal. 

Οι οργανώσεις αρωγής προς τον ελληνικό λαό, η έκδοση ενημερωτικού υλικού, και η μετάφραση κειμένων για το ρόλο του Ε.Α.Μ., η παρουσία Ελληνοαμερικανών στις αποστολές στην κατεχόμενη Ελλάδα και η δράση των ναυτεργατικών οργανώσεων, καθώς η Ο.Ε.Ν.Ο. έδρευε στη Νέα Υόρκη, διαπλέκονται γύρω από την ιδέα της παγκόσμιας συνεργασίας Ηνωμένων Πολιτειών και Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και την προσδοκία της "επόμενης μέρας". 

Το 1942, το American Labor Party συγκεντρώνει 400.000 ψήφους με υποψήφιο κυβερνήτη τον Ελληνοαμερικανό Dean Alfange, ενώ την ίδια περίοδο ο "Εθνικός Κήρυξ" του Βάσου Βλαβιανού χαιρετίζει την ανάπτυξη του ΕΑΜικού κινήματος. 

Η δυναμική αυτή δοκιμάζεται από την πραγματικότητα της μεταπολεμικής μετάβασης. Οι ταυτόχρονες εξελίξεις στην Ελλάδα και στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1944 έως το 1949 θέτουν υπό αίρεση τις κοινωνικές προϋποθέσεις του αντιφασιστικού μετώπου. Ο Μακαρθισμός, οι απελάσεις, οι ταλαντεύσεις των ανθρώπων μπροστά στην επιτροπή διερεύνησης των αντι-αμερικανικών ενεργειών συνθέτουν μία πολιτική ατμόσφαιρα, η οποία επικοινωνούσε με το κυρίαρχο κλίμα στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο. 

Όπως επεσήμανε ο κ. Βάκκας, "την περίοδο του Μακαρθισμού κλείνει η περίοδος ανάπτυξης των εργατικών αγώνων. Πολλοί (Έλληνες) απελάθηκαν - το μόνο που κατάφεραν ήταν να μην απελαθούν στην Ελλάδα, καμία χώρα δεν τους έδωσε άσυλο και οι περισσότεροι πήγαν στην Πολωνία". 

Η περιθωριοποίηση και η διάλυση των παραδόσεων του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού αντανακλά ευρύτερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που σχετίζονται με τη δυναμική του μεταπολεμικού Αμερικανισμού και την ενσωμάτωση των "ξεχασμένων ανθρώπων" της δεκαετίας του 1930. 

(Φωτογραφία: Ο Σύνδεσμος (Λέσχη) των Ελλήνων εργατών "Σπάρτακος") 

Πώς "γεννήθηκε" η "Ταξισυνειδησία" 

Η μη κερδοσκοπική εταιρεία "Αποστόλης Μπερδεμπές", παραγωγός του ντοκιμαντέρ "Ταξισυνειδησία - η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού", δημιουργήθηκε από μία ομάδα Ελλήνων που έζησαν για πολλά χρόνια στην Αμερική. Η εταιρεία δημιουργήθηκε στη μνήμη του Αποστόλη Μπερδεμπέ, ο οποίος έκανε αισθητή την παρουσία του στην ομογένεια της Νέας Υόρκης, στα χρόνια της χούντας, και χάθηκε πρόωρα στις 18 Σεπτέμβρη 1979, μία μέρα προτού κλείσει τα 31 χρόνια του. Ο "σπόρος" για τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ έπεσε σε εκδήλωση για τα 30 χρόνια από τον θάνατο του. 

_______________

Πηγή: ΑΜΠΕ

Πηγή φωτογραφιών: Μη κερδοσκοπική εταιρεία "Αποστόλης Μπερδεμπές"

http://aristera-tora.blogspot.gr/2013/03/h-15.html

Συζήτηση μετά την Προβολή της ταινίας του Κ. Γαβρά "Το Κεφάλαιο"

Video:  - Συζήτηση

Εκδήλωση: 

Προβολή της ταινίας του Κ. Γαβρά "Το Κεφάλαιο" - Συζήτηση

*από το: http://www.auth.gr/video/15322

WORLD JAZZ FESTIVAL | CINE ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ | 8-10 ΜΑΡΤΙΟΥ

Διοργάνωση | Astrolab
Cine Κεραμεικός | Κεραμεικού 58 & Μαραθώνος 13, Αθήνα

Οι Αστροναύτες προσγειώνονται στον Κεραμεικό και διοργανώνουν το 3ο WORLD JAZZ FESTIVAL, συμμετέχοντας στο πιο αυθεντικό καρναβάλι της Αθήνας, αυτό του Μεταξουργείου. Σε τρεις ημέρες (8,9 και 10 Μαρτίου), θα συνυπάρξει η ατμόσφαιρα της Νέας Ορλεάνης, με το άρωμα των παραδοσιακών αποκριάτικων καρναβαλιών της Μακεδονίας. Afrojazz, funk swing, hot jazz, bossa nova, cabaret, μαζί με χάλκινα της Γουμένισσας νταούλια και Balkan jazz.

Παράλληλα, το Athens Swing Festival των Athens Swing Cats, η ομάδα που έφερε το swing στην Αθήνα, με δύο από τους σπουδαιότερους χορογράφους του Broadway, τον Ryan Francois (USA) και την Jenny Thomas (UK), δύο πρωταθλητές χορού τον Remy Kouakou Kouame (France) και την Moe Sakan (Japan), η Διεθνής Αδελφότητα των μάγων "ΙΒΜ Athens ring 338" το cirko cachivache, ζογκλέρ, ταχυδακτυλουργοί, Dj sets από γνωστούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς, καθώς και άλλα δρώμενα, θα πλαισιώσουν το μουσικό κομμάτι του φεστιβάλ.

Το φεστιβάλ, ανοίγει την Παρασκευή, έξω από το Cine Κεραμεικός, με hot jazz live στο δρόμο, ενώ στο εσωτερικό του κτιρίου θα ακολουθήσουν μουσικές από Βραζιλία και Αφρική, jazz, funk και ταχυδακτυλουργοί οι οποίοι πλανεύουν με τα μαγικά τους κόλπα. Το Σάββατο, το φεστιβάλ συνεχίζει με καμπαρέ, τσίρκο, swing και το Athens Swing Festival των Athens Swing Cats, ενσωματώνεται στο World Jazz, με εντυπωσιακά χορευτικά shows. Την Κυριακή στις 17.30, το διονυσιακό καρναβάλι του Μεταξουργείου, περνάει έξω από το κτίριο του Cine Κεραμεικός και μουσικοί από το World Jazz, οδηγούν με την ενέργειά τους τον καρνάβαλο στην πλατεία Αυδή. Με τη δύση του ηλίου, συνεχίζουμε το πανηγύρι στο Cine Κεραμεικός με νταούλια, γκρεκάνικα και τα ξακουστά χάλκινα της Γουμένισσας.

Και τις τρεις μέρες την παρουσίαση κάνει το θεατρικό δίδυμο Βαγγέλης Αλεξανδρής και Μάκης Παπαδημητράτος με τους 8 χαρακτήρες από την BARάσταση «Τα εφτά μπισκότα»!

Τιμή Εισιτηρίου: Γενική Είσοδος 10€, Φοιτητικά, Άνεργοι 8€, 
Προπώληση: 8€ & Τριήμερο (προπώληση) 20€
Προπώληση Εισιτηρίων| Public, Ticket House, Viva.gr
Επικοινωνία:
* Αριάδνη Ζομπούλη | e: ariadnizompouli@gmail.com | t: 6972 607007
* Χρύσα Ματσαγκάνη | e: xrys.mat@gmail.com | t: 6970 992262
Poster Designed by VP_Dezign | www.vpdezign.tumblr.com
Χορηγοί Επικοινωνίας
Εν λευκώ, Κosmos, Τρίτο Πρόγραμμα, ΕΡΑ σπορ, Η Εφημερίδα Των Συντακτών, Αθήνα 9,84, Στο Κόκκινο, acropolistreet.gr, mixgrill.gr, qubo.gr, inculture.gr, doktv.gr, jazzOnLine.gr, elculture.gr, monopoli.gr, clickatlife.gr, debop.gr, Mindradio.gr, go-out.gr, culturenow.gr, allaboutmusic.gr
Χορηγοί:
Gabriel (drums), ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΑΚΑΣ (piano)
Cine Κεραμεικός | Κεραμεικού 58 & Μαραθώνος 13, Αθήνα | τηλ. 210-5222.222

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ 2013.pdf 387 K   Προβολή   Λήψη αρχείου

Βρέθηκαν τα απομεινάρια μιας βυθισμένης Ηπείρου

   Τρεις φορές το μέγεθος της Κρήτης  

Οι ερευνητές εντόπισαν τα απομεινάρια μίας αρχαίας Ηπείρου που είναι βυθισμένη στον Ινδικό Ωκεανό και βρίσκεται μεταξύ της Ινδίας και της Μαδαγασκάρης. Όπως αναφέρει το Nature, οι αποδείξεις για την ύπαρξη της Ηπείρου έρχονται από το ηφαιστειακό νησί Μαυρίκιο, που βρίσκεται 900 χιλιόμετρα ανατολικά της Μαδαγασκάρης. 
Οι γεωλόγοι συνέλεξαν δείγματα που δημιουργήθηκαν πριν από περίπου 600 εκατομμύρια χρόνια, ενώ σε μία περίπτωση εντοπίστηκε ορυκτό ζιρκόνιο που σχηματίστηκε πριν από 1,97 δισεκατομμύρια χρόνια. 
 Σε έρευνα που δημοσίευσαν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Όσλο, αναφέρεται ότι η ξεχασμένη Ήπειρος έχει τρεις φορές το μέγεθος της Κρήτης, ενώ τα κομμάτια της είναι διασκορπισμένα κάτω από τον Ωκεανό.

______________________
 Πηγή: www.lifo.gr