Ο Σταυρός του Νότου (ολόκληρο το άλπουμ) 1979

ΘΑΝΟΥ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΥ
Ο Σταυρός του Νότου
Ποίηση:ΝΙΚΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ
1979
Τραγουδούν:
Γιάννης Κούτρας
Αιμιλία Σαρρή
Βασίλης Παπακωνσταντίνου

1.KURO SIWO - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ
2. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ
3. ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ - ΑΙΜΙΛΙΑ ΣΑΡΡΗ
4. ENA ΜΑΧΑΙΡΙ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
5. ΓΥΝΑΙΚΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ
6. ΕΝΑΣ ΝΕΓΡΟΣ ΘΕΡΜΑΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
7. FEDERICO GARCIA LORCA - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ
8. ΑΡΜΙΔΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ
9. CAMBAY'S WATER - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ
10. ΕΣΜΕΡΑΛΔΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ
11. ΠΙΚΡΙΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ


Ἐξώφυλλο: Ἀλέκος Φασιανός Ὀκτώβριος 1979

Ο Αλ. Τσίπρας για την τρόικα εσωτερικού: Τε-λει-ώ-σα-τε... τα βρείτε - δεν τα βρείτε

• 
  2

• 
• 
• 

* Χιλιάδες λαού στη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Πλατεία Συντάγματος

* Αρχή του τέλους της τρικομματικής κυβέρνησης το "κίνημα της ΕΡΤ"

* Δεν θα επιτρέψουμε παιχνίδια με τη Δημοκρατία

* Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ οι ανάγκες των ανθρώπων θα είναι πάνω από τους εκβιασμούς των δανειστών

* Κάλεσμα για ένα νέο συμβόλαιο εμπιστοσύνης με τον λαό

* Πλησιάζει η μεγάλη ώρα για την κυβέρνηση της Αριστεράς, της εθνικής ανάτασης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αντίστασης στην ξένη επιβουλή και της μάχης για μια Ελλάδα της προόδου. Για τη δημοκρατία, τη δουλειά την αξιοπρέπεια.

http://www.avgi.gr/article/479360/o-al-tsipras-gia-tin-troika-esoterikou-te-lei-o-sa-te-ta-breite-den-ta-breite

Alter Summit: Το Μανιφέστο των Λαών της Ευρώπης

Το Μανιφέστο των Λαών θα παρουσιαστεί σε πανηγυρική εκδήλωση στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, 

στις 7 Ιουνίου, στις 6 μ.μ.

  Οι άμεσες κοινές προτεραιότητές μας για μια δημοκρατική,  

  κοινωνική, οικολογική και φεμινιστική Ευρώπη  

ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ,
ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

Η Ευρώπη στέκεται στην άκρη του γκρεμού, αντικρίζοντας την άβυσσο. Οι πολιτικές λιτότητας οδηγούν τους λαούς της Ευρώπης στη φτώχεια, περιορίζουν τη δημοκρατία, και κατεδαφίζουν τα κοινωνικά δικαιώματα. Οι διευρυνόμενες ανισότητες βάζουν σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή. Η καταστροφή του περιβάλλοντος χειροτερεύει, ενώ ανθρωπιστικές κρίσεις ρημάζουν τις χώρες που πλήττονται πιο έντονα.
Η ευρωπαϊκή ολιγαρχία χρησιμοποιεί όλο και πιο αυταρχικές μεθόδους για να στηρίξει ένα αποτυχημένο νεοφιλελεύθερο σύστημα, παρ όλη τη διάχυτη αντίσταση και διαμαρτυρία. Η δημοκρατία και η ειρήνη βρίσκονται υπό απειλή. Οι διακρίσεις με βάση τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, το ρατσισμό, την ομοφοβία, το σεξισμό και τον εθνικισμό αναπτύσσονται και η κρίση βαθαίνει καθημερινά. Η ίδια η ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται σήμερα σε κίνδυνο, ενώ οι τρέχουσες πολιτικές αδυνατίζουν την αλληλεγγύη μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών.

Η πιο επείγουσα προτεραιότητά μας είναι οικοδομήσουμε την Ευρώπη στη βάση της ισότητας, της αλληλεγγύης και της αυθεντικής δημοκρατίας. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και οι κυβερνήσεις εξυπηρετούν τώρα τα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών αγορών, χωρίς σεβασμό στη λαϊκή κυριαρχία. Πρέπει να τεθούν υπό δημοκρατικό έλεγχο, ακριβώς όπως το δημόσιο συμφέρον πρέπει να κυριαρχήσει και να αντιμετωπιστούν οι οικολογικές και κοινωνικές ανάγκες. Βασίζουμε τις διεκδικήσεις μας για μια δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική και φεμινιστική Ευρώπη σε αυτές τις αρχές, σε αλληλεγγύη με τους λαούς του κόσμου.

Ι) Να τελειώνουμε με τη σκλαβιά του χρέους
Το δημόσιο χρέος προέρχεται από οικονομικές και πολιτικές επιλογές που βρίσκονται ακόμη στην ατζέντα των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Δεκαετίες αντιδραστικών φορολογικών πολιτικών έχουν συνειδητά οδηγήσει στον υπερβολικό πλουτισμό μιας μικρής μειοψηφίας, ενώ τα δημόσια έσοδα έχουν μειωθεί και δημόσιοι οργανισμοί χρησιμοποίησαν το δημόσιο χρήμα για να σώσουν χρεοκοπημένες τράπεζες. Οι πολιτικές λιτότητας έχουν εξαντλήσει το εισόδημα των νοικοκυριών και των μικρών επιχειρήσεων, επιδεινώνοντας την ύφεση. Η κερδοσκοπία με τα κρατικά ομόλογα είναι συνήθης για τις ιδιωτικές τράπεζες, ενώ η δημόσια χρηματοδότηση στιγματίστηκε από τη διαφθορά και τη διαπλοκή μεταξύ των εκλεγμένων εκπροσώπων και των ιδιωτικών συμφερόντων.
Επιπλέον, σε πολλές χώρες το ιδιωτικό χρέος, σε αντίθεση με το κρατικό, οφείλεται στο δανεισμό των νοικοκυριών, που προωθήθηκε επιθετικά από τον χρηματοπιστωτικό τομέα και τις κυβερνήσεις, προκειμένου να αντισταθμιστεί η στασιμότητα των πραγματικών μισθών την ώρα που ανέβαιναν οι τιμές.
Τα μέτρα που πάρθηκαν από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις κυβερνήσεις είναι σχεδιασμένα για να αναγκάσουν τους λαούς να πληρώσουν αυτό το χρέος. Και όμως, σε μεγάλο βαθμό αυτό το χρέος μπορεί να θεωρείται παράνομο, αφού έχει συσσωρευθεί σε βάρος του κοινού καλού. Είναι ξεκάθαρο ότι πολλές χώρες δεν θα είναι ποτέ σε θέση να ξεπληρώσουν το χρέος τους.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να είναι πάνω από την εξυπηρέτηση του χρέους και οι ανθρώπινες ανάγκες πάνω από τα κέρδη! Επειγόντως απαιτούμε πανευρωπαϊκά μέτρα που θα ελευθερώσουν τους λαούς από την πίεση των χρηματοπιστωτικών αγορών και τις πολιτικές λιτότητας. Πρέπει να αλλάξουν οι δημοσιονομικές, φορολογικές και νομισματικές πολιτικές ώστε να εξουδετερωθεί η παγίδα του χρέους.

Τα κοινά και επείγοντα αιτήματά μας: Άμεση ακύρωση των μνημονίων που έχουν επιβληθεί από την τρόικα στις υπερχρεωμένες χώρες. Επίσης, επιλεκτική ακύρωση μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους, χωρίς να πληγούν τα συμφέροντα των μικρών ομολογιούχων, καταθετών και συνταξιούχων. Οι τράπεζες και ο χρηματοπιστωτικός τομέας πρέπει να αναλάβουν το δικό τους μερίδιο απωλειών. Τα ποσά που πρέπει να ακυρωθούν πρέπει να καθοριστούν δημοκρατικά. Σε αυτό το πλαίσιο, ο λογιστικός έλεγχος του χρέους από οργανώσεις πολιτών μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο.
Να ανασταλούν οι αποπληρωμές μέχρι οι πληθυσμοί να προστατεύονται από τη φτώχεια και την ανεργία που χειροτερεύουν, μέχρι να διασφαλιστούν η οικονομική ανάπτυξη και η οικολογική μετάβαση, μέχρι να ενισχυθούν οι δημόσιες υπηρεσίες, τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα.
Πρέπει να θεσπιστεί ένας εφάπαξ φόρος πλούτου για το πλουσιότερο τμήμα του πληθυσμού.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα –και άλλα δημόσια ευρωπαϊκά τραπεζικά ιδρύματα– πρέπει να υποχρεούνται να δανείζουν απευθείας σε κράτη με χαμηλό επιτόκιο και υπό δημοκρατικό έλεγχο, χωρίς τους όρους που επιβάλλονται από νεοφιλελεύθερα προγράμματα «μεταρρυθμίσεων».

ΙΙ) Προς μια οικολογική και κοινωνική Ευρώπη: ανατροπή της λιτότητας!
Σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στα νότια και ανατολικά άκρα της, έχουν επιβληθεί σκληρές πολιτικές λιτότητας, δήθεν για την αποπληρωμή και τη μείωση του χρέους. Ολόκληροι πληθυσμοί είναι υπερχρεωμένοι, οι δημόσιες δαπάνες περικόπτονται δραματικά σε ουσιώδεις τομείς, ενώ υποβαθμίζονται πολύτιμες επενδύσεις στους τομείς της έρευνας και της βιομηχανικής δραστηριότητας που θα μπορούσαν να συμβάλουν σε μια κοινωνική και οικολογική μετάβαση.
Αυτές οι πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και τις κυβερνήσεις δημιουργούν ένα καθοδικό σπιράλ, συμβάλλουν στα ελλείμματα, τα χρέη, την ανεργία και τη φτώχεια, εντείνοντας παράλληλα την οικολογική κρίση και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Στο μεταξύ, μια μικρή μειοψηφία συνεχίζει να πλουτίζει.
Σήμερα, περισσότερο από το μισό του ευρωπαϊκού πλούτου ανήκει στο 10% του πληθυσμού. Οι κυρίαρχες πολιτικές είναι συνειδητά σχεδιασμένες για τη διατήρηση των ανισοτήτων αυτών, καθώς και του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, το οποίο καταστρέφει τον πλανήτη και υπονομεύει τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα.
Διεκδικούμε την πλήρη αντιστροφή αυτών των πολιτικών, ένα διαφορετικό κοινωνικό μοντέλο που θα διασφαλίζει την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα, τη δίκαιη κατανομή του πλούτου, την οικολογική βιωσιμότητα και την προστασία των κοινών αγαθών.

Τα κοινά και επείγοντα αιτήματά μας:Ανατροπή της λιτότητας τώρα: Οδηγεί την Ευρώπη βαθύτερα στην ύφεση. Ακύρωση ή άσκηση βέτο στις συνθήκες και τους κανονισμούς που τη στηρίζουν, όπως το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας, το Πακέτο Έξη Μέτρων (SixPack), το Πακέτο Δύο Μέτρων (TwoPack) ή το Σύμφωνο για την Ανταγωνιστικότητα που βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση. Οι εμπορικές ανισορροπίες μέσα στη Νομισματική Ένωση πρέπει να μειωθούν με τη ρύθμιση της πολιτικής των πλεονασματικών χωρών και όχι με την επιβολή λιτότητας στις ελλειμματικές χώρες. Η δημοσιονομική πολιτική θα πρέπει να παραμείνει μια δημοκρατική επιλογή.
Διασφάλιση της φορολογικής δικαιοσύνης με ένα δίκαιο, σταθερό και προοδευτικό σύστημα φορολόγησης των εισοδημάτων, του πλούτου και των κερδών των επιχειρήσεων, με κατώτερα ποσοστά που θα τηρούνται αποτελεσματικά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Να παγώσει η αύξηση των φόρων κατανάλωσης (ΦΠΑ κ.λπ.) και να μειωθούν δραστικά στα βασικά αγαθά. Να καταργηθούν οι «φορολογικοί παράδεισοι» και να ενισχυθούν τα μέτρα κατά της φορολογικής απάτης, της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής.
Να αναπτυχθούν δημόσια ευρωπαϊκής κλίμακας επενδυτικά προγράμματα με κοινωνικό έλεγχο, για την κοινωνική και οικολογική μετάβαση. Η μετάβαση αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια βιομηχανική και αγροτική πολιτική που αντιμετωπίζει την οικολογική κρίση, καθώς και την ανάγκη να δημιουργηθούν εκατομμύρια ποιοτικές θέσεις εργασίας σε οικολογικά βιώσιμες και κοινωνικά χρήσιμες δραστηριότητες με βάση το δημόσιο συμφέρον. Σε αυτό το πλαίσιο κύριο ρόλο έχουν οι δημόσιες επενδύσεις για την εκπαίδευση, την ενεργειακή μετάβαση, τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τη διατροφική κυριαρχία. Παράλληλα, απαιτείται η μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών και των κοινωνικά και οικολογικά βλαβερών δαπανών. Οι προϋπολογισμοί της ΕΕ και των εθνικών κρατών θα πρέπει να αναπροσανατολιστούν προς αυτή την κατεύθυνση.
Ενίσχυση και ανάπτυξη των κοινωνικών και οικολογικών αγαθών, επαναπροσδιορισμός και επέκταση των δημόσιων υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων της υγείας, της επιστημονικής έρευνας, της εκπαίδευσης, της φροντίδας των μικρών παιδιών, των μεταφορών και της ενέργειας, του νερού, της πληροφορίας και του πολιτισμού, της κατοικίας με ευθύνη του δημοσίου κ.λπ. Να σταματήσει κάθε ιδιωτικοποίηση αυτών των υπηρεσιών και να κατοχυρωθεί η δημόσια ή συνεργατική ιδιοκτησία τους, καθώς και η δημοκρατική διεύθυνσή τους.

ΙΙΙ) Δικαιώματα για όλους και όλες: όχι στη φτώχεια και την επισφάλεια!Οι πολιτικές λιτότητας αποτελούν επίθεση στα οικονομικά και κοινωνικά μας δικαιώματα και διαλύουν την κοινωνική προστασία. Οδηγούν σε πτώση του βιοτικού επιπέδου και σε ορισμένες χώρες προκαλούν μαζικές κρίσεις επιβίωσης. Οι συνέπειες είναι μαζική ανεργία, καθώς και σοβαρή υποβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας. Με τη σειρά τους, οδηγούν σε απαράδεκτες αυξήσεις της φτώχειας. Σήμερα, 120 εκατομμύρια άνθρωποι στην ΕΕ είναι φτωχοί.
Στο σημερινό πλαίσιο της κρίσης, αυτά τα μέτρα προχωρούν ακόμα περισσότερο. Επιτίθενται σταεργασιακά δικαιώματα και στο ρόλο των συνδικάτων, στον οποίο περιλαμβάνεται η ικανότητα των εργαζομένων να οργανώνονται και να διαπραγματεύονται συλλογικά. Επιβάλλουν την ανταγωνιστικότητα ως αρχή για να διασπούν τους λαούς, αυξάνουν τα κέρδη, μειώνουν τους μισθούς και εμπορευματοποιούν τη φύση και τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Ταυτόχρονα, οι συνθήκες του ελευθέρου εμπορίου εντείνουν το κοινωνικό, οικολογικό και δημοσιονομικό ντάμπινγκ.
Πλήττονται περισσότερο αυτοί που ζουν σε συνθήκες επισφάλειας, όπως εργάτες και άνεργοι, ανάπηροι και χαμηλοσυνταξιούχοι. Μεταξύ αυτών, οι γυναίκες, οι νέοι και οι μετανάστες είναι στην πρώτη γραμμή. Οι γυναίκες ιδιαίτερα πλήττονται από τις επιθέσεις στα εργασιακά δικαιώματα, ενώ επίσης υποχρεώνονται να αναπληρώνουν την κατεδάφιση των δημόσιων υπηρεσιών με απλήρωτη εργασία φροντίδας. Οι μετανάστες στερούνται βασικών δικαιωμάτων, ενώ μια ολόκληρη γενιά νέων στην Ευρώπη υφίσταται πρωτοφανή ανεργία και κοινωνικό μαρασμό.
Απαιτούμε κάθε άνθρωπος να έχει ουσιαστικά δημοκρατικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Τα κοινά και επείγοντα αιτήματά μας:Επαναφορά του δικαιώματος της συλλογικής διαπραγμάτευσης και κατοχύρωση της συλλογικής δράσης. Αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων και των εργασιακών δικαιωμάτων που απειλούνται από τα πακέτα λιτότητας. Εγγύηση της δημοκρατίας στο χώρο εργασίας, ως θεμελιώδους εργασιακού δικαιώματος. Σεβασμός στα κριτήρια της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας και της Ευρωπαϊκής Κοινωνικής Χάρτας, που πρέπει να εφαρμόζονται σε όλους τους εργαζόμενους και εργαζόμενες, περιλαμβανομένων των μεταναστών. Να σταματήσει η επισφαλής εργασία.
Να τερματιστεί το κοινωνικό και μισθολογικό ντάμπινγκ στην Ευρώπη και τον κόσμο. Να δημιουργηθεί κοινό έδαφος για τις συλλογικές εγγυήσεις στην Ευρώπη, που να διασφαλίζει υψηλού επιπέδου συστήματα κοινωνικής ασφάλισης και οικονομικά δικαιώματα, περιλαμβανομένων αυτών που προβλέπουν οι διεθνείς συμφωνίες.
Αύξηση των μισθών, θέσπιση ενός επαρκούς ελάχιστου μισθού για κάθε εργαζόμενο, που θα καθορίζεται από το νόμο ή δεσμευτική συλλογική σύμβαση σε κάθε χώρα, και ελάχιστου εισοδήματος που να εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση. Μείωση των ωρών εργασίας χωρίς μείωση των μισθών και εξασφάλιση δίκαιης κατανομής της απλήρωτης εργασίας φροντίδας. Προώθηση της ποιοτικής και αειφόρου απασχόλησης για όλους και όλες με αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Να μειωθεί δραστικά η διαφοροποίηση μισθών στην ίδια επιχείρηση.
Να προστατεύεται το δικαίωμα στην αξιοπρεπή στέγαση για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και γενικά για όλους τους ανθρώπους. Να διασφαλιστεί η αποτελεσματική πρόσβαση στην προληπτική ιατρική φροντίδα και στην ποιοτική ιατρική περίθαλψη για όλους και όλες.
Επιβολή ισότητας στους μισθούς, τις συντάξεις και την εξέλιξη της σταδιοδρομίας των γυναικών και των ανδρών, απαγόρευση των διακρίσεων στο χώρο εργασίας λόγω φύλου, εθνοτικής καταγωγής, εθνικότητας ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Να υπάρχει δραστική αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών.
Να ενισχυθεί η κοινωνική και πολιτική ένταξη των μεταναστών και μεταναστριών. Να σταματήσει η πολιτική της εγκληματοποίησης των μεταναστών και των προσφύγων. Να διασφαλιστούν ίσα δικαιώματα για τους μετανάστες και παροχή ασύλου στους πρόσφυγες, να κλείσουν τα στρατόπεδα κράτησης και να καταργηθεί η Frontex.

IV) Για μια δημοκρατική οικονομία: οι τράπεζες να τεθούν στην υπηρεσία του δημόσιου συμφέροντος
Η κατάρρευση του ιδιωτικού τραπεζικού συστήματος το 2008 δεν ήταν ένα ατύχημα, αλλά, αντίθετα, άμεση συνέπεια της χρηματοδότησης που εξυπηρετεί αποκλειστικά τους μετόχους και τους κερδοσκόπους σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι κυβερνήσεις έχουν επιτρέψει και ενθαρρύνει αυτό το σύστημα με το να συναινούν σε κάθε απαίτηση της χρηματιστικήςβιομηχανίας. Πολλά δημόσια ή συνεταιριστικά πιστωτικά ιδρύματα, που παλιότερα χρηματοδοτούσαν χρήσιμες περιφερειακές δραστηριότητες, έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Στο μεταξύ, η απουσία ρυθμίσεων έχει επιτρέψει σε εγκληματικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο να ξεπλένουν χρήμα και να επενδύουν ελεύθερα τα τεράστια κέρδη τους.
Οι κυβερνήσεις ανταποκρίθηκαν στην κρίση εισφέροντας δισεκατομμύρια ευρώ για διασώσεις τραπεζών σε βάρος των φορολογούμενων και ενίσχυσαν τη χρηματιστική βιομηχανία χωρίς όρους, εντείνοντας με αυτόν τον τρόπο την ασυδοσία των ιδιωτικών τραπεζών ακόμη περισσότερο.
Για να σταματήσει η τραπεζική βιομηχανία να απειλεί το δημόσιο συμφέρον, την κοινωνία και το περιβάλλον, πρέπει να περικοπεί η ισχύς των χρηματιστικών ιδρυμάτων μέσω της αυστηρής ρύθμισης και του δημόσιου και δημοκρατικού ελοέγχου των τραπεζών.

Τα κοινά και επείγοντα αιτήματά μας:Να αναθεωρηθούν οι δυσανάλογες χρηματοδοτήσεις στις ιδιωτικές τράπεζες και να ασκηθεί δημόσιος έλεγχος στις πτωχεύσεις τραπεζών, ώστε να αποφευχθούν οι αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνία. Οι μερισματούχοι των χρεοκοπημένων τραπεζών, καθώς και οι πιστωτές πρέπει να αναλάβουν το μερίδιό τους στις απώλειες. Οι τράπεζες που διασώζονται πρέπει να κοινωνικοποιούνται.
Επιβολή ισχυρών και εκτελεστών ρυθμίσεων στις τράπεζες και άλλα χρηματιστικά ιδρύματα. Να επιβληθεί πλήρης διαχωρισμός των εμπορικών και επενδυτικών τραπεζών. Να απαγορευτούν οι «φορολογικοί παράδεισοι» και οι «άτυπες» οικονομικές δραστηριότητες. Να καταργηθούν οι κανόνες απορρήτου των τραπεζών. Να φορολογηθούν οι τραπεζικές συναλλαγές και να αποκατασταθεί ο έλεγχος στις εισροές και εκροές κεφαλαίων. Να διαχωριστούν οι τράπεζες που είναι «πολύ μεγάλες για να αποτύχουν».
Να επιβληθεί δημοκρατική επιτήρηση των τραπεζών και των χρηματιστικών ιδρυμάτων. Να κατευθύνεται η πίστη προς δραστηριότητες δημιουργίας θέσεων εργασίας που ενθαρρύνουν την κοινωνική και οικολογική ανάπτυξη. Να δοθούν προτεραιότητα και κίνητρα για κοινωφελή πιστωτικά συστήματα που θα είναι δημόσιας και συλλογικής ιδιοκτησίας.

Να ξεσηκωθούμε για τη δημοκρατία!Οι τρέχουσες εξελίξεις στην Ευρώπη αποτελούν κατηγορηματική άρνηση της δημοκρατίας. Όχι μόνο φιμώνεται η δημοκρατική αντιπαράθεση, αλλά αυξάνεται η καταστολή ενάντια στα κοινωνικά κινήματα και ενθαρρύνονται οι διαιρέσεις μεταξύ του λαού και μεταξύ των χωρών. Το προβλέψιμο αποτέλεσμα είναι η άνοδος ρατσιστικών, ακροδεξιών ή φασιστικών κινημάτων, καθώς η απογοήτευση μέρους των λαϊκών στρωμάτων κατευθύνεται ενάντια στους μετανάστες, τις μειοψηφίες ή άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Ο καλύτερος τρόπος για να αναχαιτιστούν αυτά τα αντιδραστικά κινήματα είναι μαζικοί και συντονισμένοι αγώνες για να τερματιστεί η λιτότητα.
Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν: Ευθύνη μας είναι να αλλάξουμε το συσχετισμό δύναμης ώστε να τις εφαρμόσουμε και να οικοδομήσουμε γνήσια πολιτική, κοινωνική και οικονομική δημοκρατία στην Ευρώπη.
Γιατί αρνούμαστε να μας κυβερνά μια αυτοδιορισμένη ευρωπαϊκή ολιγαρχία.
Γιατί αρνούμαστε την εκμετάλλευση του λαού και της φύσης στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο.
Γιατί αρνούμαστε το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε πολεμικές συγκρούσεις και μιλιταριστικές επεμβάσεις.
Γιατί αρνούμαστε την εκμετάλλευση και την καταπίεση των γυναικών και αγωνιζόμαστε για τη ρήξη με το πατριαρχικό σύστημα.
Γιατί θέλουμε αληθινή δημοκρατία, αληθινή συμμετοχή και λαϊκή κυριαρχία.
Γιατί θέλουμε μια κοινωνία που δίνει προτεραιότητα στις οικολογικές και κοινωνικές ανάγκες.
Οικοδομούμε ένα ενωμένο κίνημα για μια δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική και φεμινιστική Ευρώπη!
Υποστηρίζουμε και ενισχύουμε αμοιβαία τους αγώνες!
Υποσχόμαστε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να αγωνιστούμε μαζί για να κάνουμε πραγματικότητα τις διεκδικήσεις μας, μέσα από δράσεις ανά χώρα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο!
H Εναλλακτική Σύνοδος στην Αθήνα στις 7 και 8 Ιουνίου 2013 θα είναι ένα αποφασιστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Το Μανιφέστο των Λαών θα παρουσιαστεί σε πανηγυρική εκδήλωση στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, στις 7 Ιουνίου, στις 6 μ.μ.


Πληροφορίες: altersummit2013.blogspot.gr

________________________________

http://aristera-tora.blogspot.gr/2013/06/alter-summit.html

Υπόθεση ''εκτέλεσης Βαξεβάνη'': Μύθος ή Πραγματικότητα;

\

HOT DOC, ΤΕΥΧΟΣ 26, Β' ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2013
ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ - ΟΛΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ

Περιεχόμενα

Το Σχέδιο Εξόντωσης
Επειδή έχουμε αποφασίσει από την αρχή να τα ξέρετε όλα
Η ιστορία πριν από την αποκάλυψη
Η Μαρία, τα συμβόλαια και σκοπιανοί εκτελεστές
Οι αποδείξεις και οι κινήσεις μας
Η συνέντευξη της Μαρίας
Τα πρόσωπα
Ο Βενιζέλος και η... "Υπηρεσία"
Κύπρος
Οσμή συγκάλυψης
Γηροκομείο Αθηνών
Το "ξεσκονίζουν" μετά από τις αποκαλύψεις του Hot Doc
Ηλεία
Με μπάρμπα στη Ζαχάρω, δεν δικάζεσαι ποτέ!
Δημοσιογραφία
Μια Στέγη για την εξόριστη ελευθερία του Λόγου
Μάργκαρετ Θάτσερ
Αποχαιρετώντας τη Σιδηρά Κυρία
Γήπεδα
Όταν η πολιτική παίζει μπάλα στις εξέδρες

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΑΠΟΨΕΙΣ -  γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Στο τεύχος 26 B' (18) Απριλίου 2013 του Hot Doc περιγράφεται η απόπειρα «Ολικής Διαγραφής» ενός δημοσιογράφου. Του Κ. Βαξεβάνη. Ενός δημοσιογράφου που όσες ιδεολογικές αντιθέσεις και διαφωνίες κι αν έχεις μαζί του, θα πρέπει να του αναγνωρίσεις ότι ο ρόλος του στην αποκαλυπτική δημοσιογραφία ήταν και είναι σημαντικός. Και απολύτως χρήσιμος ως προς το να αναδειχτούν «δυσώδη σημεία» του Ελληνικού πολιτικοκοινωνικοοικονομικού γίγνεσθαι.
Στον πόλεμο δε κατά της Διαφθοράς και της «Υψηλής Βαθείας Εγκληματικότητας», τέτοιες δυναμικές παρουσίες θα έπρεπε να διαφυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού.
Απ’όλους. Πολιτεία, ΜΜΕ, Kοινωνία.
«Διαγραφή» βεβαίως, σημαίνει τα «γνωστά». Σπίλωση Ονόματος, απαξίωση προφίλ, επαγγελματική εξαφάνιση. Και μόνον εαν αυτά δεν λειτουργήσουν κι ΕΑΝ ακολουθήσουν τον «Δρόμο του καταγγέλοντα» ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ερευνητές (ΜΜΕ ή Πολιτειακά Όργανα), τότε και ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ, ακόμη και «Εκτέλεση». Περισσότερο (τότε) σαν «παραδειγματισμό» στους ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ.

Σύμφωνα με το ιστορικό της υπόθεσης – όπως το παρουσιάζει ο δημοσιογράφος – όλα ξεκίνησαν από μια έρευνα που έκανε το 2012 γύρω από τα «δυσώδη παρασκήνια των τραπεζών» (Αφιέρωμα Hot Doc: «Αγίες Τράπεζες»).

Εκτίμησή του είναι πως «ενόχλησε» και «τράβηξε τα πυρά πάνω του».

Και δεν φαίνεται καθόλου παράλογη η εκτίμησή του.

Μελετώντας τις λεπτομερείς αποκαλύψεις επί του θέματος, από την μια νομίζεις ότι βλέπεις χολυγουντιανή αστυνομική ταινία, από την άλλη αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν «επαγγελματική ομάδα Διαγραφέων» να αντιμετωπίζει τόσο ερασιτεχνικά την «αποστολή» της κι από την άλλη δε θες να πιστέψεις ότι δεν ζεις σε μια πολιτισμένη Ελλάδα του 2013 αλλά σε μια απλή μαφιοκρατούμενη μπανανία όπου κάνουν κουμάντο νόμοι του υποκόσμου που έχουν διαφθείρει τα πάντα.
Κι όσο για τον χαρακτηρισμό «ερασιτεχνικά» οφείλονται σαφώς κάποιες διευκρινήσεις:
Αναρωτιέται εύλογα κανείς, πως είναι δυνατόν μια «επαγγελματική ομάδα διαγραφέων» να προσλάβει μια «απλή καθημερινή υπάλληλο γραφείου» από αγγελία και να αποπειραθεί σε λίγους μήνες να την μετατρέψει σε εξεζητημένο αδίστακτο πιόνι του υποκόσμου που θα αναλάβει πχ να τοποθετήσει ναρκωτικά σε κάποιον «στόχο» σαν «έμπειρος μπουκαδόρος» του κοινού ποινικού δικαίου!
Υποτίθεται ότι αυτές τις «δουλειές» τις κάνουν «βετεράνοι της νύχτας» κι όχι ένα «απλό άσχετο κοριτσόπουλο γραφείου» που ξέρει μόνον ν’ ανοίγει ντοσιέδες και να σηκώνει τηλέφωνα...
Ή μήπως κάνω λάθος;
Πως να το κάνουμε; Η «χοντράδα», το «μη ρεαλιστικό», το «μη επαγγελματικό» πάντα βγάζει μάτι...
Ή, ας πούμε, το ότι έφυγαν, μετακόμισαν (οι «διαγραφείς») από το παλιό τους κρησφύγετο/γραφεία αλλά άφησαν απείραχτες τις «εντοιχισμένες κρύπτες»! Και άφησαν κι απλήρωτα ενοίκια σαν τον τελευταίο ερασιτέχνη!
Ή, επίσης, η «ενέδρα» των πέντε «Σκοπιανών Εκτελεστών» στο σπίτι του Δημοσιογράφου. Ισχυρίζεται πως τον περίμεναν από το βράδυ στο μπροστινό μέρος του σπιτιού αλλά αυτός μπήκε από πίσω και δεν τον είδαν. Και μόλις το ξημέρωμα – μετά από ώρες – ο σκύλος του «κάτι κατάλαβε και γαύγισε».
Και τόσες ώρες, οι «ενεδρεύοντες» (προφανώς «επαγγελματικά σαϊνια της νύχτας») δεν κατάλαβαν πως υπάρχει παρουσία στο σπίτι; Ούτε ένα φως δεν άναψε ο δημοσιογράφος; Αφού δεν ήξερε πως του την έχουν στημένη απ’ έξω. Γιατί έμεινε στα σκοτεινά; (Κι αν τους αντιλήφθηκε αμέσως και παρέμεινε σε συσκότιση γιατί δεν ειδοποίησε αμέσως την Αστυνομία;) Στο σπίτι λοιπόν, δεν άναψε φως με το που μπήκε; Στο μπάνιο; Στο δωμάτιό του; Στην κουζίνα;
Δεν ξέρω. Πολλά «περίεργα» μαζεμένα.
Η αστυνομία πάντως, όταν πήγε, διέγνωσε «απόπειρα διάρρηξης».
Το πιο πιθανό είναι, πρώτον, πως σαφώς υπήρξε «ομάδα», δεύτερον, δεν ήταν διαρρήκτες, τρίτον, δεν είχε σκοπό να τον εκτελέσει παρά μόνο να τον εκφοβίσει και να τον γελοιοποιήσει. Να «παίξουν» με την ψυχολογία του, να «παρέμβουν σ’ αυτήν» και να τον «ωθήσουν να δράσει βάση του σχεδιασμού τους».
Όταν θέλει ένας επαγγελματίας εκτελεστής να «τελειώσει το έργο» του, το τελειώνει σαν αρπακτικό. Ακαριαία, απρόσμενα, χωρίς να τον πάρει κανένας είδηση.
Και τα ξέρει αυτά ο Βαξεβάνης. Έμπειρος είναι από τις έρευνες και τα ρεπορτάζ του. Και στα πολεμικά πεδία και στον «κόσμο της Νύχτας».
Νεκρός – σ’ αυτή την φάση, που ΟΥΔΕΙΣ τον ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ στον «ερευνητικό δρόμο» του (ούτε ΜΜΕ, ούτε Πολιτεία) - είναι πιο επικίνδυνος. Θα είναι η «απαιτούμενη επιβεβαίωση» αυτών που έγραψε.
Η μόνη οδός λοιπόν είναι η «αυτοδιαγραφή» του. Η «αυτοαπαξίωσή» του. Η «αυτογελοιοποίησή» του. Η «Διαπόμπευσή» του.
Και όντως, οι λεπτομέρειες του περιστατικού είναι τόσο «αστείες» που μόνο σε «παρωδία εκτέλεσης» οδηγούν.
Και το κυριότερο: πως είναι δυνατόν ολόκληρος (σύμφωνα με τους καταγγέλοντες) τραπεζίτης, με τόσο τεράστιους πόρους, να χρησιμοποιεί «ερασιτεχνικές ομάδες» προκειμένου να επιτύχει τέτοιους «αδίστακτους ακραίους άνομους σκοπούς»;
Εκτός εάν – με μπόλικη φαντασία και καλή θέληση κατανόησης - υποθέσει κανείς ότι εσκεμμένα χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα «προφίλ ερασιτεχνισμού» - ταυτόχρονα πιθανόν με «μια παράλληλη αφανή επαγγελματική ομάδα Σχεδιασμού» - προκειμένου, μόλις «αποκαλυφθεί η υπόθεση», να γελοιοποιηθούν (και «αυτοεξοντωθούν») de facto οι «καταγγελίες» περί τούτου. Το αποτέλεσμα – εάν επιτύχει μια τέτοια συνταγή – θα είναι η «επίτευξη του Αντικειμενικού Σκοπού». Εξόντωση του στόχου «δια της γελοιοποίησης» και «γραφικοποίησής» του. Είπαμε. Απαιτεί «μπόλικη φαντασία» για να υποθέσεις «καλοπροαίρετα» κάτι τέτοιο.
(Να μην ξεχνάμε βεβαίως και τον Μαχάτμα Γκάντι: πρώτα σε αγνοούν, μετά σε γελοιοποιούν και κατόπιν σου επιτίθενται. Στην υπόθεση του Βαξεβάνη, το ερώτημα είναι εάν σταμάτησαν στο δεύτερο ή αν όντως έχουν περάσει στο τρίτο)
Στην προκειμένη περίπτωση βεβαίως η «πιθανή Μυθοπλασία» δεν προέρχεται από τον Δημοσιογράφο. Τα στοιχεία με τα οποία τεκμηριώνει την καταγγελία του είναι όντως πολλά. Το θέμα είναι εάν κάποιος «έστησε έτσι το σκηνικό που το τελικό του αποτέλεσμα να μοιάζει σαν κωμική μυθοπλασία που θα γελοιοποιήσει τον καταγγέλοντα». Επιτυγχάνοντας βεβαίως τον «Απώτερο Σκοπό» του.

Την «Απόλυτη (αυτο)Διαγραφή» του.
Άλλωστε, η «επιχείρηση» αυτή ξεκίνησε πολύ νωρίτερα. Από τότε που «του την έστησαν με την Λίστα Λαγκάρντ». Που ναι μεν του την «πάσαραν», πλην όμως «αλλοιωμένη» σε ένα σημείο που δεν θα ήταν εύκολο να «διαπιστωθεί» από τον ίδιο. Θα ήταν φύσει αδύνατον να ερευνήσει και να διασταυρώσει δύο χιλιάδες ονόματα της λίστας για να δει εάν πίσω από ένα όνομα εταιρείας κρυβόταν πιθανόν κάποιο «τρανταχτό όνομα» της οικονομικής ζωής του τόπου. Θα απαιτούσε μήνες δουλειάς.
Ένα «μικρό», «αφανές» πλην όμως τόσο κρίσιμο σημείο όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια.
Από την άλλη, θα ήταν εντελώς ανόητο, αφελές και αντιεπαγγελματικό εκ μέρους του να εκτεθεί από την μια σε τόσο μεγάλο κίνδυνο με την δημοσίευση μιας τέτοιας λίστας κι από την άλλη να ναρκοθετήσει ο ίδιος αυτό το εγχείρημα (εναντίον του).
Και δεν είναι ούτε ανόητος, ούτε αφελής, ούτε αντιεπαγγελματίας. Το αντίθετο.
Οι πραγματικοί «ένοχοι» λοιπόν, βρίσκονται ανάμεσα σ’ «αυτούς που του την πάσαραν».
Εκεί βρίσκεται ο ένοχος της «εσκεμμένης αλλοίωσης».

Ήταν το πρώτο ανταποδοτικό/προειδοποιητικό χτύπημα προς τον δημοσιογράφο για τυχόν «ενοχλήσεις» που προκάλεσαν έρευνές του.
Η αλήθεια υποθέτω ποτέ δεν θ’ αποκαλυφθεί. Για τίποτε από τα παραπάνω.
Αποκαλύφθηκε μήπως ποτέ η «αλήθεια» σε παρόμοια «περίπλοκα κι εξεζητημένα περιστατικά» για ν’ αποκαλυφθεί και τώρα;
Εδώ, για να μην δημιουργούνται παρανοήσεις, καλό είναι να ξανατονιστεί κάτι:
Θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι το πιο «ιερό» τμήμα της Ενημέρωσης είναι η «Αποκαλυπτική Δημοσιογραφία».
Αυτή που θα χωθεί «στα βαθιά», στα «απόκρυφα» και θα βγάλει στην επιφάνεια τις «βρωμιές του συστήματος» (αν λοιπόν ο «ερευνητής» χαρακτηριστεί ως «συνωμοσιολόγος», «μυθομανής», «αναξιόπιστος», πάει, τελείωσε το πράγμα. Ουδείς κατόπιν θα δώσει βάση στις έρευνές του).
Η οποία και θα πρέπει να προστατεύεται από την Πολιτεία ως Κόρη Οφθαλμού.
Αυτή είναι που καλείται να καλύψει το «αιώνιο έλλειμμα» της Πολιτείας στην διερεύνηση ανάλογων περίπλοκων συγκεκαλυμμένων καταστάσεων «υψηλής και βαθείας διαφθοράς/παρανομίας/παραβατικότητας».

Αρκεί βεβαίως, να έρθει η Πολιτεία ΑΜΕΣΩΣ μετά και ν’ αξιοποιήσει τα «ευρήματα της δημοσιογραφικής έρευνας». Και να μην αφήσει το «θέμα να σέρνεται» και να γεννάει «απόνερα παρεξηγήσεων και παραφιλολογίας».
Εν κατακλείδι: Μετά από μια τέτοια «αποκαλυπτική έρευνα», πρέπει πάντα ν’ αναλαμβάνει Εισαγγελέας.
Όταν δεν συμβαίνει αυτό, τότε το «μήνυμα» που περνάει στους ερευνηθέντες (πιθανούς) παραβάτες είναι:
«κάντε ότι θέλετε, χειριστείτε το όπως θέλετε – ως προς τους «δημοσιογράφους ερευνητές» - ουδείς θα σας ενοχλήσει».

Αυτό πιθανότατα συνέβη και τώρα.
Ο Δημοσιογράφος έκανε τις σημαντικές έρευνές του, πλην όμως τα «πλούσια ευρήματά» του απλά, πολύ απλά «δεν αξιοποιήθηκαν» από την Πολιτεία.
Το «μήνυμα πέρασε» λοιπόν. Εμμέσως πλην Σαφώς:
Ενεργήστε ελεύθερα...
Και ο «χορός/μηχανισμός των Σχεδιασμών Διαγραφής του ενοχλητικού στοιχείου» πυροδοτήθηκε.
Σημαντικό τμήμα αυτής της υπόθεσης αφορά στο διαδίκτυο.
Οι blogers είχαν την «τιμητική» τους πάλι.
Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι οι περιβόητοι «blogers του χιλιάρικου» το έκαναν πάλι το «θαύμα» τους.
Μπήκαν στο «χορό της δυσφήμησης» και «έπαιξαν γερά».
Ποιοί είναι αυτοί;
Μα πολύ απλά, αυτοί που πληρώνονται για να εξυπηρετούν συγκεκριμένα αφεντικά και καθεστωτικές πολιτικές.
Αυτοί που αναδημοσιεύουν «συγκεκριμένα πράγματα» (από «συγκεκριμένες πηγές») και βεβαίως δεν αναδημοσιεύουν «άλλα» («άσχετης ελεύθερης πηγής» που τους «στέλνονται» κατά χιλιάδες για να «πεταχτούν συστηματικά στον κάλαθο των αχρήστων τους»).
Θα στηρίξεις;
Θα στηρίξω.
Θα κάνεις ότι διαταχθείς;
Θα το κάνω.
Θα σπιλώσεις;
Θα σπιλώσω.
Ωραίος! Πάρε το μπαγιόκο σου.
(Αυτοί που, πιστοί στην τακτική τους, δεν θα αναδημοσιεύσουν ούτε αυτό το κείμενο βεβαίως...)
Ποιο το αποτέλεσμα;
Ένα ναρκοθετημένο και απόλυτα ελεγχόμενο διαδίκτυο.
Έτσι ώστε να μην υφίσταται ούτε καν αυτός ο ύστατος πυλώνας της (δήθεν) ελεύθερης και (δήθεν) «μη κατευθυνόμενης κι ελεγχόμενης» πληροφόρησης.
Τι σημαίνει αυτό;
Όταν πχ κάποιος επαγγελματίας δημοσιογράφος αποφασίσει να κάνει φιλότιμα και σωστά (δηλαδή, «χωρίς εκ του πονηρού συγκαλύψεις») την δουλειά του, την έρευνα, την αποκαλυπτική δημοσιογραφία κι όταν όλα τ’ άλλα Βήματα Λόγου (επαγγελματικά/καθεστωτικά ΜΜΕ ) θα (του) έχουν «κοπεί», να μην έχει ούτε αυτό το βήμα «διαθέσιμο» να διαδόσει τα «επικίνδυνα ευρήματά» του.
Να μην είναι δυνατόν να στηθεί γύρω του ένα εναλλακτικό ευρύ δίκτυο ενίσχυσης/υποστήριξης.
Όπως τώρα, ας πούμε:
Σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση, τα «επαγγελματικά ΜΜΕ» δεν ασχολούνται καθόλου. Την στιγμή που αφιερώνουν χιλιάδες σελίδες και ώρες για απείρως υποδεέστερα γεγονότα. Κι εν πολλοίς, «ανάξια λόγου και αναφοράς»...(Αλλά περιέργως πως, ούτε και στο διαδίκτυο του bloging βλέπουμε εκτενείς αναφορές στο θέμα...βάλτε στο google το λήμμα «Βαξεβάνης» και θα το...διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι...)

Το ερώτημα βεβαίως είναι:
Μα καλά, και όταν καθημερινά (καιρό τώρα) «απονευρώνεται» το διαδίκτυο από «ελεύθερες φωνές», όταν καθημερινά χτυπιούνται ανεξάρτητοι blogers, όταν καθημερινά σπιλώνονται αυτές οι ελεύθερες φωνές, που είναι άραγε οι «επαγγελματίες Δημοσιογράφοι της Αποκαλυπτικής Δημοσιογραφίας» για να στηρίξουν τους blogers της Εναλλακτικής Ελεύθερης κι Αδέσμευτης Ενημέρωσης/πληροφόρησης;

Πολύ απλά «δεν ασχολούνται». Δεν ενδιαφέρονται. Για να μην πούμε ότι πολλοί απ’ αυτούς «χαίρονται κιόλας» με την «συντριβή των Ανεξάρτητων (μη επαγγελματιών) blogers».

Γι’ αυτούς, απλά, δεν υπάρχουν οι ανεξάρτητοι blogers.

Ή καλύτερα, υπάρχουν μόνον όταν τους χρειάζονται.

Για να συνειδητοποιήσουν ξαφνικά ότι πλέον δεν είναι εκεί, πολύ απλά γιατί «κλαδεύτηκαν πρώτοι». Πριν τον «Επαγγελματία Δημοσιογράφο».
Πότε άραγε όλοι αυτοί οι «Επαγγελματίες της Αποκαλυπτικής Δημοσιογραφίας» έκαναν τόσο επιστάμενη έρευνα για τις «αντίστοιχες απειλές» και «επιχειρήσεις σπίλωσης και καταστροφής» που υφίστανται οι «απλοί blogers» που ούτε επαγγελματίες δημοσιογράφοι είναι, ούτε απ’ αυτό ζουν, ούτε υψηλούς πόρους έχουν, ούτε «υψηλή υποστήριξη» διαθέτουν, παρά μόνον από μεράκι και προσωπικές θυσίες για την ελεύθερη έρευνα και πληροφόρηση κάνουν ότι κάνουν;
ΠΟΤέ!!!
Για την ακρίβεια, αυτοί οι «επαγγελματίες δημοσιογράφοι» τους βλέπουν ως κάτι που φέρνει σε «ανταγωνιστικά παράσιτα» που «κακώς υπάρχουν».
Για να μην πούμε ότι, ενίοτε (και κάποιοι απ’ αυτούς) συντηρούν κιόλας (έμμεσα ή άμεσα, δια πράξεων ή απραξίας) τις «διασπειρόμενες ύπουλες φήμες/επιθέσεις» που εξαπολύονται από τα «παραπάνω κέντρα» και που στόχο έχουν να καταστρέψουν αυτές τις «ερασιτεχνικές» ελεύθερες φωνές προτού στραφούν (κατόπιν) στην καταστροφή κάποιων επικίνδυνων επαγγελματιών ερευνητών δημοσιογράφων.
Όχι.
Κανείς τους δεν νοιάστηκε ποτέ να προστατεύσει αυτές τις ελεύθερες φωνές του διαδικτύου ώστε όταν τις χρειαστεί στο μέλλον να σταθούν κι αυτές δίπλα του.
Κανείς τους δεν νοιάστηκε να τις «στηρίξει».
Την «κρίσιμη (γι’ αυτούς) ώρα» μόνον θυμούνται ότι υπάρχει σαπίλα στο διαδίκτυο.

Τότε που χρειάζονται την μέγιστη δυνατή ισχύ υποστήριξης απ’ αυτό ακριβώς το διαδίκτυο και τους πολίτες. Αυτό που «δεν υποστήριξαν νωρίτερα».
Κρίμα...
Οι έρευνές τους αξίζουν.
Αλλά όπως στρώνουν – δυστυχώς, για όλους, επαγγελματίες ερευνητές, ερασιτέχνες blogers, κοινωνία – κοιμούνται κατόπιν...
Όσο για το πως νοιώθουν όταν είναι «διωκόμενοι» και «υπό διαγραφή» να είναι σίγουροι ότι πολλοί, μα πάρα πολλοί είναι οι blogers που «τους νοιώθουν»...
Το έχουν υποστεί αυτοί πριν απ’ αυτούς...
Τότε που κι αυτοί (οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι) αδιαφορούσαν για το κυνηγητό και την σπίλωσή τους (των blogers)...πχ ως πρακτόρων της ΕΥΠ και Λακέδων του καθεστώτος...
Τότε που έκαναν «ιδεολογικές διακρίσεις» για το ποιός bloger θα έπρεπε να υπάρχει και ποιός να «εξαφανιστεί»...
Τότε που «ξεδιάλεγαν» ποιανού το blog θα «στηριχθεί και θα προωθηθεί» (πχ «εντασσόμενο σε Δίκτυο Δημοσιεύσεων/Αναδημοσιεύσεων») και ποιανού όχι...
Τότε που είχαν την εξουσία του συστήματος και των καθεστωτικών ΜΜΕ στα χέρια τους και έλυναν κι έδεναν στον ευρύτερο χώρο της ενημέρωσης...καθεστωτικής και εναλλακτικής/διαδικτυακής...
Και ως εκ τούτου, εκόντες άκοντες, συνέβαλλαν κι αυτοί με τον τρόπο τους στην «απομόνωση» και (συνεπακόλουθη) «έμμεση διαγραφή» μη «αρεστών blogers»...
Τότε που αυτή η «έντεχνη σπίλωση ή/και περιθωριοποίηση» κατόρθωνε – ευάλωτοι, όντες φτωχαδάκια οι περισσότεροι blogers – να τους απομονώσει από τους υπόλοιπους blogers και από το Κοινό....και να σαμποτάρει την έντιμη προσπάθειά τους στον διαδικτυακό χώρο της Εναλλακτικής Πληροφόρησης...
« ...Όταν παραδώσετε το κεφάλι μου στον Ροβεσπιέρο, ποιος θα βρίσκεται εκεί για να προστατεύσει το δικό σας; ...»

(Φουσέ, Γαλλική Επανάσταση)

Γιώργος Ανεστόπουλος

_________________________

*από το:

http://www.cretapress.gr/apopseis/1758-ypothesi-ektelesis-vaksevani-mythos-i-pragmatikotita

Ντοκιμαντέρ για τους «κόκκινους» έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ

Μια άγνωστη μέχρι σήμερα πτυχή της ιστορίας των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική επιχειρεί να φωτίσει το ιστορικό ντοκιμαντέρ «Ταξισυνειδησία - η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού» που βρήκε το δρόμο για τις αίθουσες προβολής. Μέσα από κείμενα, μαρτυρίες και αρχειακό υλικό καταγράφει τη διαδρομή των ελλήνων εργατών και το πως αυτή επηρέασε το αμερικανικό εργατικό κίνημα ενώ καταρρίπτει το στερεότυπο του «επιτυχημένου έλληνα επιχειρηματία».

Η αφίσα του ντοκιμαντέρ

Βασισμένο στη διδακτορική διατριβή του ιστορικού Κωστή Καρπόζηλου (ερευνητή του Πανεπιστημίου Κολούμπια) με τίτλο «Ελληνοαμερικανοί εργάτες, κομμουνιστικό κίνημα και συνδικάτα (1900-1950), το ντοκιμαντέρ ρίχνει φως σε μια ξεχασμένη σελίδα της ελληνικής μεταναστευτικής εμπειρίας στην Αμερική.

Κείμενα, γράμματα, τραγούδια, εφημερίδες, φωτογραφίες, αλλά και μοναδικό αρχειακό υλικό από κινηματογραφικές καταγραφές του αμερικάνικου εργατικού κινήματος, ανασυνθέτουν τη διαδρομή των μεταναστών εργατών στα μονοπάτια της «ταξισυνειδησίας», της ταξικής συνείδησης, στη γλώσσα των ελληνοαμερικανών και αυτός είναι ο τίτλος που επελέγη για το ντοκιμαντέρ, το οποίο θα προβάλλεται από την τρέχουσα εβδομάδα στις αίθουσες.

Προσωπικές αφηγήσεις και συνεντεύξεις μεταφέρουν την ατμόσφαιρα της Μεγάλης Ύφεσης του 1929, τη δράση των εργατικών ενώσεων, την παρουσία των μεταναστών στα χαρακώματα του Ισπανικού Εμφυλίου, τις πολιτικές διώξεις του Μακαρθισμού και τις απελάσεις των πρωταγωνιστών, οι οποίοι έζησαν στον αντίποδα του "αμερικανικού ονείρου", της επιχειρηματικής επιτυχίας και του πολιτικού συντηρητισμού όπως αναφέρουν οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ.

Η σκηνοθεσία είναι του Κώστα Βάκκα και αφιερώνεται στη μνήμη του Αποστόλη Μπερδεμπέ, αγωνιστή που έκανε αισθητή την παρουσία του στην ομογένεια της Νέας Υόρκης, στα χρόνια της χούντας και χάθηκε πρόωρα, στις 18 Σεπτέμβρη 1979, μία μέρα πριν κλείσει τα τριανταένα χρόνια του. Παραγωγός της ταινίας, είναι η μη κερδοσκοπική εταιρία που φέρει το όνομά του κι έχει βασικό σκοπό τη μελέτη της ιστορίας των Ελλήνων της Αμερικής.

Στα άμεσα σχέδια της εταιρείας "Αποστόλης Μπερδεμπές" είναι άλλα δύο ντοκιμαντέρ, ένα αφιερωμένο στον Λούη Τίκα και τους Έλληνες της πρώτης μεταναστευτικής περιόδου 1900-1920, εστιάζοντας στην άγνωστη ιστορία των Ελλήνων μεταλλωρύχων της ορεινής δυτικής Αμερικής (Κολοράντο, Γιούτα, Αριζόνα, κ.α.) και ένα αφιερωμένο στην περίοδο του αντιδικτατορικού αγώνα .

Σκηνοθεσία: Κώστας Βάκκας

Σενάριο, Ιστορική έρευνα: Κωστής Καρπόζηλος

Μοντάζ: Νώντας Σκαρπέλης

Διεύθυνση παραγωγής: Φρόσω Τσούκα

Το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ "Ταξισυνειδησία - η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού"

Ηλεκτρονική Έκδοση enet.gr, 13:44 Τρίτη 16 Απριλίου 2013

Τα δάνεια του Ελληνικού Αγώνα Ανεξαρτησίας

Γράφει ο Τάσος Ηλιαδάκης*

Το 1822 το ελληνικό κράτος δεν υπήρχε. Αυτό θα ιδρυθεί πολύ αργότερα το 1832. Από τον Ιανουάριο του 1822 τον ελληνισμό που αγωνιζόταν για τη σύσταση του «ρωμέικου», όπως έλεγε ο Κολοκοτρώνης, θα εκφράζει πολιτειακά το προσωρινό πολίτευμα της Επιδαύρου, όπως αυτό προσδιόριζε το πρώτο σύνταγμα της 1.1.1822, που είχε ψηφισθεί από την πρώτη εθνοσυνέλευση, η οποία είχε συγκληθεί στις 20 Δεκεμβρίου του 1821 στην Επίδαυρο.

Οι πολιτειακές αρχές, σύμφωνα με το σύνταγμα, ήταν το πενταμελέςεκτελεστικό, με τα μέλη του από το βουλευτικό. Το τελευταίο το συγκροτούσαν αντιπρόσωποι από τις ελεύθερες περιοχές. Οι πολιτειακές αρχές συμπληρώνονταν από τη δικαιοσύνη.

Η πρώτη ανελαστική και επείγουσα αναγκαιότητα, διαπιστωμένη από όλους τους συντελεστές της επανάστασης, ήταν η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό. Όπλα, βόλια, κανόνια και πλοία δεν υπήρχαν. Ο εσωτερικός δανεισμός δεν είχε αποδώσει. Ήταν αναμενόμενο από έναν λαό που δεν είχε να δώσει. Έτσι ο Φιλικός Π. Σέκερις έγραφε, τον Αύγουστο του 1821, στον αδελφό του στην Ύδρα, να προσφύγουν στον εξωτερικό δανεισμό έστω και με «ενέχυρο» την Κύπρο ή την Κρήτη. Τον ίδιο δρόμο έδειχναν και οι πρόκριτοι των τριών νησιών (Ύδρα, Σπέτσες, Ψαρά) γράφοντας στον Ιγνάτιο Ουγγροβλαχίας κι αυτός τους απαντούσε ότι, δίχως εξωτερικό δάνειο «το πράγμα (η επανάσταση) δεν πάει».

Έτσι ξεκίνησαν την αναζήτηση εξωτερικών «δάνειων χρημάτων». Παντού όμως συνάντησαν παγερά πόρτες κλειστές. Ρωσία, Ιταλικά Βασίλεια, Πρωσία, Ευρωπαίοι τραπεζίτες, Ισπανία, Πορτογαλία, παντού δανειοδοτικό αδιέξοδο. Από το 1823 οι συνθήκες μεταστρέφονται. Η χρηματαγορά του Λονδίνου δανείζει «άγρια» τοκογλυφικά τα υπό σύσταση κράτη της Λατ. Αμερικής.

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865)

Αυτήν την εποχή ο Μαυροκορδάτος θα πληροφορηθεί από τον λόρδο Βύρωνα ότι η Αγγλία θα δυσαρεστηθεί αν δεν προστρέξουμε σε αυτήν για δανεισμό. Οι αγγλόφρονες προβάλλοντας ότι θα ’ναι σωτήριο για την ελληνική επανάσταση να πολωθεί μ’ αυτήν η Αγγλία, μέσω της δανειοδότησης, αφού η επιτυχία της επανάστασης θα εξασφάλιζε την επιστροφή των δανεικών και έτσι θα επιβάλλουν την αγγλική δανειοδότηση. Στη συνέχεια οι αγγλόφρονες θα συγκροτήσουν πραξικοπηματικά^[1] μια τριμελή Επιτροπή Δανείου, η οποία θα διαπραγματευόταν με το Λονδίνο το δάνειο. Την Επιτροπή συγκρότησαν οι Ι. Ορλάνδος, γαμπρός των Κουντουριωτέων, ο Α. Λουριώτης, επιστήθιος του Μαυροκορδάτου και ο Ι. Ζαΐμης. Κοινός τόπος και των τριών, ότι ήταν αγγλόφρονες. Τελικά θα εξασφάλιζαν από το Λονδίνο δύο δάνεια:

Τον Φεβρουάριο του 1824

• Ονομαστικό: 800.000 λίρες στερλίνες (λ.σ.)
• Τιμή έκδοσης: 59%
• Επιτόκιο: 5%
• Υποθήκες: Τα εθνικά κτήματα και όλα τα δημόσια Έσοδα
• Χρόνος απόσβεσης:            38 χρόνια

Τιμή έκδοσης σημαίνει ότι χρεωνόσουν το ονομαστικό αλλά έπαιρνες μόνο το 59%, δηλαδή 472.000 λ.σ.. Αλλά ούτε αυτές πήραμε γιατί κράτησαν προκαταβολικά τόκους και χρεολύσια δύο χρόνων, επίσης και τις προμήθειες, συνολικά 123.000. Δηλαδή από τις 800.000 οι δανειολήπτες θα έπαιρναν τις 349.000 ή το 43,6 % του ονομαστικού.

Τον Φεβρουάριο του 1825

• Ονομαστικό: 2.000.000 λ.σ.
• Τιμή έκδοσης: 55,5%
• Επιτόκιο: 5%
• Χρόνος απόσβεσης: 10 χρόνια

Αναλυτικά η έκδοση:

• 2.000.000 λ.σ. στο 55,5%, δηλαδή πραγματικό 1.110.000 λ.σ..
• Προκαταβολικά κράτησαν τόκους δύο χρόνων, χρεολύσια ενός χρόνου, προμήθειες, μεσιτικά έξοδα σύμβασης 284.000 λ.σ..
• Έτσι απέμειναν 1.110.000 – 284.000 = 826.000 λ.σ..

Επί πλέον υποχρέωσαν την ελληνική πλευρά να αγοράσει μετοχές του πρώτου δανείου 113.000 λ.σ.. Επομένως από τη δανειοδότρια τράπεζα των Αδελφών Ricοrdo η ελληνική πλευρά από το δάνειο των 2.000.000 λ.σ. εισέπραξε 713.000 λ.σ. ή το 35,6% του ονομαστικού.

Στη συνέχεια ανέλαβαν οι Άγγλοι «φιλέλληνες», η «Φιλελληνική Εταιρεία» και η διαχειριστική Επιτροπή του δανείου. Ξόδεψαν για τις αγορές άχρηστων πολεμικών υλικών και για την επιχείρηση Κόχραν 491.620 λ. σ..

Επομένως από τις 2.000.000 λ.σ. τελικά απέμειναν για την Ελλάδα: 713.000 – 491.620 = 221.380 λ.σ. ή το 10,5 % του ονομαστικού.

Συνολικά η Ελλάδα πήρε δύο δάνεια 2,8 εκ. λ.σ. Από αυτά με τις τιμές έκδοσης της αποδόθηκαν 472.000 + 1.110.000 = 1.582.000 λ.σ. το υπόλοιπο 1.218.000 λ.σ. κατακρατήθηκε από τις δανειοδότριες τράπεζες. Για το υπόλοιπο όμως αυτό η Ελλάδα έπρεπε να πληρώνει τόκους και χρεολύσια μέχρι την εξόφληση του δανείου. Δηλαδή θα πλήρωνε τόκους και χρεολύσια για κεφάλαιο που ουδέποτε πήρε!

Αυτό ακριβώς στηλίτευαν ακόμη και οι Times του Λονδίνου, γράφοντας·«Η ελληνική υπόθεση προδόθηκε στην Αγγλία […] (Η Ελλάς) θα εθριάμβευε σήμερον άνευ της Αγγλίας και του αγγλικού χρηματιστηρίου»^[2].

Η υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι, λάδι σε μουσαμά, 1861, Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου

Από τα κανόνια όσα έφθασαν στην Ελλάδα, όπως γράφει ο Άγγλος Φίνλευ, «ήταν τόσο πρόχειρα κατασκευάσματα που με την πρώτη βολή έσπαζαν οι κυλιβάντες»^[3]. Από τα πέντε πλοία που ναυπηγήθηκαν, το ένα από τα δύο μεγάλα κάηκε στον Τάμεση κατά τις δοκιμές. Το άλλο μόλις βγήκε από τον Τάμεση παρά λίγο να βουλιάξει. Μετά από επισκευές ήρθε στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1828 και τέθηκε σε αχρηστία. Από τα τρία μικρά τα δύο έμειναν στο Λονδίνο ως ακατάλληλα. Το τρίτο μετά από αλλαγή μηχανής έφθασε στην Ελλάδα το 1829 για να συνεχίσει την ελληνική… επανάσταση.

Το μικρό μέρος του πρώτου εξωτερικού δανεισμού του υπό σύσταση κράτους, που τελικά θα καταγραφεί ως δανειακή πρόσοδος, θα τύχει «ατασθαλούς» διαχείρισης, πελατειακής, κομματικής έδρασης^[4].

Δανειογενείς διορισμοί^[5]

Όπως γράφει ο Παπατσώνης, «δια του μέσου του δανείου τούτου εδιώρησαν εις όλας τας επαρχίας οπαδούς των υπαλλήλους»^[6]. Αποστομωτικός ο Μαυροκορδάτος, «τον διορίζω πολιτάρχην… επειδή είναι όλως διόλου εδικός μας»^[7].

Δανειογενής προσεταιρισμός των οπλικών δυνάμεων^[8]

Κάθε βαθμός υπαγόρευε και έναν ορισμένο αριθμό στρατιωτών επομένως και τόσους μισθούς. Προφανώς η προαγωγή σε ανώτερο βαθμό αύξανε τους στρατιώτες, δηλαδή τη μισθοδοσία. Έτσι άρχισαν τα πανογραψήματα^[9]. Ο Γκούρας είχε 3.000 άνδρες και δήλωνε 12.000^[10], δηλαδή έπαιρνε 9.000 μισθούς επιπλέον. O έλεγχος ήταν ανύπαρκτος μέχρι υποτυπώδης. Αν κάποτε γινόταν, τότε «δανειζόμενοι απ’ αλλήλων επαρουσίαζαν τυπικώς και υπεραρίθμους έτι»^[11].

‘Έτσι ενώ η πραγματική δύναμη των ελληνικών δυνάμεων ήταν περίπου 20.000 άνδρες, μισθοδοτούνταν 35.000-40.000^[12]. Αυτή η ευρεσιμισθία ήταν κοινό μυστικό. Ο καπετάνιος είχε μόνον ΕΝΑΝ, τον εαυτό του, έπαιρνε όμως «λουφέδες» (μισθούς) για πολλούς. Κάθε έναν από αυτούς ο λαός ονόμασε σκωπτικά, «ο καπετάν ένας»^[13].

Όταν το 1826 ανέλαβε η κυβέρνηση Α. Ζαΐμη στο ταμείο βρέθηκαν μόνο 16 γρόσια, ούτε μια λίρα. Τα χρήματα των δανείων είχαν εξανεμισθεί. Δεν είχαν περισσέψει 20.000 λ.σ. για να σωθεί το Μεσολόγγι, όπως λέει ο Παπαρρηγόπουλος^[14], ούτε για να συντηρηθεί ο τακτικός στρατός, τον οποίο η κυβέρνηση διέλυσε λόγω έλλειψης χρημάτων^[15]. Το «ταμείον κενόν» ή «διόλου κενόν» όπως ενημέρωνε τη βουλή η Επιτροπή Ταμείου^[16]. Τότε ήταν και η πρώτη πτώχευση. Η Κυβέρνηση «έκτοτε επωνομάσθη ψωροκώσταινα»^[17]. Μια «ψωροκώσταινα» που είχε βγει από δύο εμφύλιους, τους οποίους είχαν ενθαρρύνει και συντηρήσει τα δάνεια^[18].

Πάντως αδιαμφισβήτητο είναι ότι στις καταβολές δημιουργίας του αγγλικού κόμματος, περίοπτη θέση καταλαμβάνουν τα δάνεια ανεξαρτησίας^[19]. Σ’ αυτά οφείλεται η επικράτηση της αγγλικής φατρίας^[20]. Όπως γράφει ο Γ. Κρίτζου στον Α. Λόντο, η αγγλική φατρία, «έχει βάσιν τας λίρας»^[21]. Από την άλλη πλευρά η αγγλική δανειοδότηση έγινε ο πιλότος της αγγλικής διείσδυσης και εξάρτησης της Ελλάδας^[22], «το αγγλικό χρηματιστήριο του Λονδίνου συνδέθηκε με την πορεία των πραγμάτων εν Ελλάδι»^[23], σημειώνει ο Prokes Osten.

Στην επαναστατημένη Ελλάδα το 1826 θα συγκροτηθεί τριμελής εξελεγκτική επιτροπή για να ελέγξει τη διαχείριση της Επιτροπής Δανείου. Τους Ορλάνδο-Λουριώτη κατηγορούσαν για πολυτελή διαβίωση και καταχρήσεις. Τον Ορλάνδο επιπλέον για 5.900 λ.σ. από το πρώτο δάνειο. Τελικά το 1835 το Ελεγκτικό Συνέδριο τους κήρυξε αλληλεγγύως χρεώστες για 28.769 λ.σ.. Η απόφαση ουδέποτε εκτελέσθηκε. Την επόμενη χρονιά, το 1827, η Ελλάδα θα δήλωνε πτώχευση για πρώτη φορά.

Το ίδιο κενό θα βρει το ταμείο και ο Καποδίστριας. Όταν ανέλαβε έγραφε, «…ευρήκα το δημόσιο ταμείο όχι μόνον κενόν… αλλά βεβαρυμένο υπό του εξωτερικού χρέους των 2,4 εκ. λιρών»^[24].

Ο προϋπολογισμός του 1829-30 ανερχόταν στα 10,5 εκ. φράγκα και το έλλειμμα στα 4,8 εκ. φρ. δηλαδή στο 40%^[25], οφειλόμενο εξ ολοκλήρου στον εξωτερικό δανεισμό. Μοναδική διέξοδος αντιμετώπισης της εξυπηρέτησης του δανεισμού αυτού ήταν πάλι η προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό. Όμως η προσπάθεια σ’ αυτήν την προσφυγή δεν θα τελεσφορήσει^[26] λόγω έλλειψης ελληνικής δανειακής πίστης, δηλαδή της πρώτης χρεοκοπίας. Το 1832 το εξωτερικό ΔΧ έφθανε στο 64% του συνολικού ΔΧ^[27]. Τα εξωτερικά δάνεια του αγώνα ουσιαστικά θα αποσβεστούν το 1921^[28].

Το παρόν αποτελεί απόσπασμα του βιβλίου «Ο εξωτερικός δανεισμός στη γέννηση και εξέλιξη του Νέου Ελληνικού Κράτους, 1824-2009″ του Τάσου Ηλιαδάκη. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ν. & Σ. Μπατσιούλας, ISBN: 978-960-6813-41-2, ημ. έκδοσης: 2011, σελίδες 608.

Πηγές – Υποσημειώσεις

^[1]Α. Λιγνάδης, Το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας (διδακτορικό), Αθήναι 1970, σ. 125, 128. Αναμφισβήτητα ο Α. Λιγνάδης μας έδωσε την πληρέστερη καταγραφή για το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας.
^[2] Times L, 26.10.26.
^[3] Finlay, T₂, σ. 152.
^[4] Σπηλιάδης, T₂, σ. 143 «Δια σκοπούς φατριαστικούς», Φωτάκος, Τ₁, σελ. 537 «Ο Κουντουριώτης το μοιράζει στους “φίλους του”», Ρηγόπουλος, σ. 40 «Η αγγλική φατρία με το δάνειο συσπειρώνει τους φιλέλληνες», Π. Καλεβράς, σ. 170 «Ο Μαυροκορδάτος με το δάνειο ενισχύει τους κοτζαμπάσηδες του κόμματος του», Γ. Δημακόπουλος, Διοικητική, σ. 171, Κ. Βακαλόπουλος,Δοκίμια, σ. 145, Pouqueville, Τ₄, σ. 311 «Η κομματική διαχείριση ήταν και ο φόβος του λόρδου Βύρωνα», Finlay, T₂, σ. 43, 47. Πληρέστερα για όλη την «ατάσθαλο» διαχείριση βλέπε: Τάσος Ηλιαδάκης, Εξωτερικός Δανεισμός και δανειακή κοινωνικοποίηση στην Ελλάδα 1824-1940 (διδακτορικό, Πάντειο), σ. 28-30.
^[5] Παπατσώνης, σ. 79, Αρχείο Μαυροκορδάτου, Τ₄, σ. 509-510, Α. Βακαλόπουλος, Ο χαρακτήρας, σ. 217, Finlay, Τ₂, σ. 43, 47, Howe, σ. 94.
^[6] Παπατσώνης, σ. 79.
^[7] Αρχείο Μαυροκορδάτου, Τ₄, σ. 509, 510.
^[8] Φωτάκος, Τ₁ , σ. 514, Herzberg, T₂, σ. 196, Σπηλιάδης, T₂, σ. 169, 205, Μ. Οικονόμου, Τ₂, σ. 10, 25, Κ. Βακαλόπουλος, Δοκίμια, σ. 44, Γ. Κολοκοτρώνης, απ., σ. 106, Κασομούλης, T₂,  σ. 24, 25, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 41, 54, Φραντζής, Τ₂, σ. 295, 330, Α. Βακαλόπουλος, Τα Ελληνικά, σ. 185-186.
^[9] Finlay, T₂, σ. 45, 46, Μακρυγιάννης, σ. 259, Φραντζής, T₂, σ. 479, σημ. 1, Dakin, Ο αγώνας, σ. 164, Τ. Σταματόπουλος, Εσωτερικός, Τ₃,σ. 400-401, Σπηλιάδης, Τ_4, σ. 63, Κ. Βακαλόπουλος, Δοκίμια, σ. 144, Καν. Δεληγιάννης, T₂, σ. 244.
^[10] Κ. Παπαρρηγόπουλος, σ. 167, Μακρυγιάννης, σ. 181.
^[11] Μ. Οικονόμου, T₂,σ. 10, Σπηλιάδης, T₂, σ. 274-275, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 266, Καν. Δεληγιάννης, T₂ , σ. 244-245, Γ. Κολοκοτρώνης, απ., σ. 99.
^[12] Αρχεία Ελ. Παλιγγενεσίας, Τ₄, σ. 456, Prokes Osten, Τ₁, σ. 439, 440, Γ. Κολοκοτρώνης, απ., σ. 99.
^[13] Α. Βακαλόπουλος, Τα Ελληνικά, σ. 187, Μ. Οικονόμου, T₂,σ. 25, Σπηλιάδης, T₂ , σ. 260 σημ. 1.
^[14] Κ. Παπαρηγόπουλος, σ. 171, Α. Ανδρεάδης, Ιστορία, σ. 47.
^[15] Χ. Βυζάντιος, σ. 83.
^[16] Φωτάκος, T₂, σ. 293, Αρχεία ΕΠ, Τ₄, σ. 244, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 41 «…δεν αφήκεν λεπτόν», Ι. Ορλάνδος, Απολογούμενος, σ. 46 «Η κυβέρνηση δεν είχε χρήματα να πληρώσει του γραφείου της τα έξοδα».
^[17] Θ. Ρηγόπουλος, σ. 41.
^[18] Μ. Οικονόμου, Τ₁, σ. 315, Κοντάκης, σ. 84, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 302, Παπαρηγόπουλος, σ. 137, 154, Φωτάκος, T₂, σ. 55, 67, Σπηλιάδης, Τ_1, σ. 461, 523, T_2, 61, 226, 338, Π. Χιώτης, Τ₄, σ. 506, Σ. Τρικούπης, Τ₃, σ. 187, Prokes Osten, Τ₁,σ. 331, Γερβίνος, Τ₁, σ. 527, Τ₂, σ. 89, Ανδρεάδης, Ιστορία, σ. 19, 47.
^[19] Dakin, Ο αγώνας, σ. 202.
^[20] Σπηλιάδης, T₂ , σ. 37, 61, Θ. Ρηγόπουλος, σ. 40, 302, Φωτάκος, Τ₁, σ. 500, Prokes Osten, Τ₁, σ. 324, 332.
^[21] Αρχείο Λόντου, Τ₂, σ. 283.
^[22] Σπηλιάδης, Τ₁ ,σ. 528, T₂, σ. 102, Φωτάκος, Τ₁, σ. 538, Γερβίνος, T₂, σ. 118, Γ. Κολοκοτρώνης, Υπομνήματα, σ. 117, Μακρυγιάννης, σ. 525, Σπάρο, σ. 118.
^[23] Prokes Osten, Τ₁, σ. 313.
^[24] Καποδίστριας, Επιστολαί, Τ₁, σ. 309.
^[25] Λ. Μακκάς, Η εν τοις δημοσίοις, σ. 23, Α. Μάμουκας, Τ₁₁, σ. 555 κ.ε.
^[26] Σαβ. Σπέντζας, Φορολογία και Δημόσιο Χρέος, σελ. 85
^[27] Τ. Ηλιαδάκης, Εξωτερικός, σ. 33.
^[28] Το Ελληνικό Δημόσιο θα εξοφλήσει τους ομολογιούχους το 1889. Προς τούτο δανείσθηκε από την Τράπεζα Κων/λεως 15 εκ. φρ., το οποίο θα ξεχρεωθεί το 1921, Τ. Ηλιαδάκης, Εξωτερικός, σ. 34.

__________________________________

Δημοσιεύθηκε από: Τάσος Ηλιαδάκης την Μαρτίου 20th, 2013
http://www.filistor.net/2013/03/109

ΣΤΟΠ - line: Ανεργη μητέρα πήγε να ζητήσει δουλειά και λιποθύμη...

ΣΤΟΠ - line: Ανεργη μητέρα πήγε να ζητήσει δουλειά και λιποθύμη...: Μια άνεργη γυναίκα στη Θεσσαλονίκη πήγε να ζητήσει δουλειά από τον γενικό γραμματέα του δήμου και κατέρρευσε μπροστά στα μάτια του από την ...